ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਖਾ ਉਦਧਵ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂਰੇ ਮਿੱਠੇ ਉਦਧਵ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਜਾ ਜਾ; ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਮਾਂ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।" ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅਪਣਾ ਆਪ ਸਮਝ ਕੇ ਵੱਸਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰਕ ਕਰਤਬ ਮੇਰੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਹਲੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਰਹ ਦੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਡੁਬੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵਿਰਹ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਚਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਮਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਦਧਵ ਵ੍ਰਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੀ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉਠੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ, ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਚੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਵਛਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਵਾਂਸੀਆਂ ਦੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਵਸਤੀ ਅਗਨ, ਸੂਰਜ, ਮਹਿਮਾਨ, ਗਾਈਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਗਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ, ਅਤੇ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪੋਖਰਾਂ ਸਨ। ਉਦਧਵ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਖਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਲਈ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਦਧਵ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਤੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ, ਪੈਰ ਮਲ ਕੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਨੰਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ?" "ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ, ਜੋ ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਨੇਕ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਰ ਗਿਆ।" "ਕੀ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਗੋਪਾਂ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਗਾਈਆਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਸਹੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।" "ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਹੜ੍ਹ, ਬਰਸਾਤਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਅਤੇ ਅਣਪਾਰ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ—ਇਸ ਤੱਕ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ—ਸਾਨੂੰ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਚਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਅਸੀਂ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵਿਰਲ ਕਰਤਬ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਕ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਡਾ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲ—ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ।" "ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।" "ਕੰਸਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਮਲਯੋਧਾ, ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ।" "ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਧੇਨੁਕਾ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਤ੍ਰਿਨਾਵਰਤ, ਬਾਕਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ—ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਜੈਤਾ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਰਹ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੁਪ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਗਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ ਗੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਇਸ ਉੱਚਤਮ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਹੇ ਸਤਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਰਾਮਾ ਤੇ ਮੁਕੁੰਦ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਬੀਜ ਤੇ ਜਣਨੀ ਹਨ: ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਆਦਿ ਮਾਟੀ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਮਲਿਨ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕਰਮ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਇਤਨਾ ਗਹਿਰਾ ਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" "ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਚੁਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਜਾ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ।" "ਕੰਸਾ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵੇਲੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਤੁਸੀਂ ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖੋਗੇ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ।" "ਉਸ ਲਈ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ; ਨਾ ਉੱਚਾ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ; ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਸਮ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ; ਨਾ ਆਪਣਾ, ਨਾ ਪਰਾਇਆ, ਨਾ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਜਨਮ।" "ਉਸ ਦਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਵੀ, ਖੇਡ ਲਈ, ਉਹ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਤ, ਰਜ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਅਜਨਮਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਕਤ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਕਰਤਾਵਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕਰਤਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਉਦਧਵ ਨੇ ਨੰਦਾ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਸਨੇਹ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜਾ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਆਸ ਤੇ ਵਿਹਲ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਈ।