ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ’ਚ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੱਜਣੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ੈਵ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚੌਂਸਠ ਕਲਾ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਾਜਣ, ਨੱਚਣਾ, ਅਭਿਨਯ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ, ਕੱਟ-ਛਾਂਟ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਦੰਦ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ, ਜੜਾਊ ਫਰਸ਼ ਬਣਾਉਣਾ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਲਈ ਬਿਸਤਰੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਾਜ ਵਜਾਉਣਾ, ਪਾਣੀ ਛਿਡ਼ਕਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲਾਤਮਕ ਜੋੜ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਗੁੰਧਣਾ, ਸਿਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਪਹਿਰਾਵਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਬਣਾਉਣਾ, ਸੁਗੰਧ ਮਿਲਾਉਣਾ, ਗਹਣੇ ਠੀਕ ਕਰਨਾ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਢੰਗ, ਹਥਲਾਈ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਸੂਈ ਕੰਮ, ਧਾਗੇ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਪਹੇਲੀਆਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣਾ, ਜੀਭ ਦੀਆਂ ਉਲਟੀ-ਸਿਧੀ ਗੱਲਾਂ, ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਨਾਟਕ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇਖਣੀਆਂ, ਕਾਵਿ-ਪਹੇਲੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਾ, ਚੱਟਾਈਆਂ ਤੇ ਬਾਂਸੀਆਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਕਤਾਈ ਤੇ ਵਣਾਈ, ਲੱਕੜ ਦਾ ਕੰਮ, ਇਮਾਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪਰਖ, ਧਾਤੂ ਵਿਗਿਆਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਦੀ ਸਮਝ, ਖਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਮਝ, ਮੇਢਿਆਂ, ਕੁੱਕੜਾਂ ਤੇ ਬਟੇਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਸਿਖਾਉਣਾ, ਸਫਾਈ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਗੁਪਤ ਭਾਸ਼ਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਨਕਲ, ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ, ਮਕੈਨਿਕਲ ਯੰਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਦੂਈ ਚਿੱਤਰ, ਇਕੱਠੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਕਵਿਤਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਹੋਰ ਕਲਾਤਮਕ ਕੰਮ, ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਤਕਨੀਕਾਂ, ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਤੇ ਛੰਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਕਪੜੇ ਲੁਕਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ, ਚੁੰਬਕ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਿੜੌਣੇ, ਵੈਨਯਿਕੀ, ਵੈਜਯਿਕੀ ਤੇ ਵੈਤਾਲਿਕੀ ਕਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਉਦ੍ਧਵ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਦ੍ਧਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅਤਿ ਭਗਤਿ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਮੀਤ ਉਦ੍ਧਵ! ਤੂੰ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਘਟਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਊਛਾਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੋਕਿਕ ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹਾਂ, ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹਾਲ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੌਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ’ਤੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਦੀ ਗਾਂਢੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਥੀ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਧੂੜ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਈ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਬੱਚੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਚੜੇ ਉਲਲਾਸ ਨਾਲ ਕੁੱਦਦੇ-ਫਿਰਦੇ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵਾਂਗੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੌਲਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਅੱਗ ਬਲਾਣ, ਸੂਰਜ, ਮਹਿਮਾਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਹੁੰਫੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਬਾਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਦ੍ਧਵ ਦੇ ਆਉਣ ’ਤੇ ਨੰਦ ਨੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖੁਆ ਕੇ, ਨਰਮ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਨੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਮਲ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ ਕੇ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਸਾਡਾ ਮਿਤਰ, ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੈਸਾ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਹੈ?" ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਂਸ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਗੌਲਿਆਂ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ? ਕੀ ਗੋਵਿੰਦ ਕੋਈ ਵਾਰੀ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ? ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸਦਾ ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਤੂਫਾਨਾਂ ਤੇ ਮੀਂਹਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਅਣਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ—ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ—ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਬਚਾਇਆ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਨਚਰਿਆਵਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਾਡਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ’ਚ—ਜਿੱਥੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ।" "ਕੰਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਲਵਾਨ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਤਾੜ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਟੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਚਕਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਪ੍ਰਲੰਭ, ਧੇਨੁਕ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ, ਬਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਦੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭੀਜ ਜਾਂਦੀ। ਨੰਦ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਵਿਚ ਐਸਾ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਦ੍ਧਵ ਦਾ ਮਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਦ੍ਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਰਾਮ ਅਤੇ ਮੁਕੁੰਦ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਯੋਨੀ ਹਨ: ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਆਦਿ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ। ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮੈਲਾ ਮਨ ਵੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਟਿਕਾ ਲਵੇ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਕਰਮ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਰ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵ੍ਰਜ ਆਉਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣਗੇ। ਕੰਸ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਵੇਖੋਗੇ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ। ਉਹ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਨਾ ਅਪਿਆਰਾ, ਨਾ ਉੱਚਾ-ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਬਰਾਬਰ-ਅਣਬਰਾਬਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹੈ।