ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਤarka-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਦੀ ਛੇ ਗੁਣੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿਖਾਈ। ਇਹ ਦੋਨੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਸਿਰਫ਼ ਚਉਨਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਫਿਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਫੀਸ ਵਜੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਤਿ-ਮਾਨਵੀਆ ਬੁੱਧੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਫੀਸ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਮੰਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਠਹਿਰ ਕੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਤਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਪਾਂਚਜਨ, ਜੋ ਜਲ ਵਿਚ ਸਾਂਪ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲ ਵਿਚ ਵੜੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਸਯਮਮਨੀ ਨਗਰ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਕ ਹਨ, ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉ।" ਯਮਰਾਜ ਨੇ "ਜੈਸਾ ਹੋਵੇ" ਕਹਿ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਫੀਸ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ?" "ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ; ਜੋ ਵੇਦ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਥ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਧੁਨੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ੈਵ ਤੰਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਉਨਸਠ ਕਲਾ-ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਹਨ: ਗਾਉਣਾ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ, ਅਭਿਨੈ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ, ਕਟਿੰਗ-ਸਜਾਵਟ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਦੰਦ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਰਤਨ-ਫਰਸ਼ ਬਣਾਉਣਾ, ਬਿਸਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ, ਕਲਾ-ਸੰਯੋਗ, ਮਾਲਾ-ਗੁੰਨਣਾ, ਸਿਰ-ਸਜਾਵਟ, ਪੋਸ਼ਾਕ-ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ, ਕੰਨ-ਸਜਾਵਟ, ਸੁਗੰਧ ਮਿਲਾਉਣਾ, ਗਹਣੇ-ਸਜਾਵਟ, ਜਾਦੂ-ਕ੍ਰਿਤ, ਕੁਸ਼ਤੀ-ਕਲਾ, ਹਥ-ਚਲਾਕੀ, ਸਬਜ਼ੀ-ਅਟੇ ਦੇ ਵਿਆੰਜਨ, ਪੀਣ-ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ, ਸਿਲਾਈ, ਡੋਰ-ਖੇਡ, ਪਹੇਲੀਆਂ, ਸ਼ਲੋਕ-ਪਾਠ, ਜਬਾਨ-ਮੋੜ, ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕ, ਨਾਟਕ-ਕਥਾ, ਕਾਵਿ-ਪਹੇਲੀਆਂ, ਚਟਾਈ-ਕੈਨ-ਬਨਾਉਣਾ, ਮੋਟ-ਕਤਾਈ, ਬਨਾਵਟ-ਕਲਾ, ਵਿਦ-ਪਰੀਖਾ, ਧਾਤੂ-ਵਿਗਿਆਨ, ਰਤਨ-ਰੰਗ-ਗਿਆਨ, ਖਾਣ-ਗਿਆਨ, ਰੁੱਖ-ਜੀਵਨ-ਗਿਆਨ, ਰਾਮ-ਕੁਕੜ-ਬਟੇਰ-ਲੜਾਈ-ਨਿਯਮ, ਤੋਤਾ-ਮੈਨਾ-ਬੋਲ-ਸਿਖਾਉਣਾ, ਸਫਾਈ, ਵਾਲ-ਸਜਾਵਟ, ਗੁਪਤ-ਕੋਡ-ਪਾਠ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ-ਭਾਸ਼ਾ-ਅਨੁਕਰਣ, ਖੇਤਰ-ਭਾਸ਼ਾ-ਗਿਆਨ, ਫੁੱਲ-ਮਾਲਾ-ਸ਼ਕੁਨ-ਵਿਆਖਿਆ, ਯੰਤਰ-ਬਨਾਉਣਾ, ਜਾਦੂ-ਚਿਤ੍ਰ, ਸੰਗ-ਪਾਠ, ਮਨ-ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ, ਰਚਨਾਤਮਕ-ਕਿਰਿਆਵਾਂ, ਖੇਡ-ਚਲਾਕੀ, ਸ਼ਬਦ-ਕੋਸ਼-ਛੰਦ-ਵਿਗਿਆਨ, ਕਪੜੇ-ਢਕਣ-ਕਲਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼-ਪਾਸਾ-ਖੇਡ, ਚੁੰਬਕ-ਖੇਡ, ਬੱਚਿਆਂ-ਖਿਡੌਨੇ, ਵੈਣਯਿਕੀ-ਕਲਾ-ਗਿਆਨ, ਵੈਜਯਿਕੀ-ਕਲਾ-ਗਿਆਨ, ਵੈਤਾਲਿਕੀ-ਕਲਾ-ਗਿਆਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਉਦਧਵ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ—ਵਿਦਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ। ਇਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਦਧਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਜਾ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ ਉਦਧਵ, ਵ੍ਰਜਾ ਜਾ; ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰ।" "ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੇ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਮੰਨ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਤਵਾਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹਾਂ, ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੈਰਾਨ ਹਨ, ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੇ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੇਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਢੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਦਧਵ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁਲ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਵਾਪਸੀ ਕਰ ਰਹੀ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਤਗੜੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਜਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲਈ ਹੋੜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਬੱਝੇ ਮਾਵਾਂ ਕੋਲ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਣ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਝੇ ਉੱਡਦੇ-ਕੁੱਦਦੇ ਸਨ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵਾਸਲੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਸੁੰਦਰ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਗੋਢੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਮਧੁਰ ਗੋਢਾ-ਪਿੰਡ ਅੱਗ-ਸੂਰਜ-ਅਤਿਥੀ-ਗਾਵਾਂ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਿਤਰ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗੀਤ-ਧੁਨ, ਅਤੇ ਹੰਸ, ਬਗਲੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਸਨ। ਉਦਧਵ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਨੰਦ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਿਹੀ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਪੈਰ-ਮਸਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। "ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਅਟਲ ਹੈ?" "ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕਂਸ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਜਣਾਂ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਗੋਢੇ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਗਾਵਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ?" "ਕੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਇਕ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇਗਾ? ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਤੂਫਾਨ ਤੇ ਮੀਂਹ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਤੇ ਸੱਪ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਾ ਖਤਰਾ, ਜੋ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—even ਮੌਤ ਤੋਂ—ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਨੇ ਬਚਾਇਆ।" "ਜਦ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ੌਰ-ਕਰਤਬ, ਮਸਤੀ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਦਿਆ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅਮਰ ਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।