ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਆਮ ਇਨਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿਰਭਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਵੇਦ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਆਦਿ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੇ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਤੱਤ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਤਰਕ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਸਨ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ। ਕੇਵਲ ਚੌਂਠ੍ਹ (੬੪) ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਮੰਗੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਨਗਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ, ਇਸ ਬਾਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬੈਠੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆਉ ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨੇ ਹੜਪ ਲਿਆ ਸੀ।" ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਪਾਂਚਜਨ, ਜੋ ਜਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੁਰੰਤ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੰਖ ਮਿਲੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਯਮਨੀ ਨਗਰ (ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਨਗਰੀ) ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਾ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲਿਆਉ।" ਯਮਰਾਜ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼" ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਲਿਆ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਬਾਰਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ।" ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਹ ਰਥ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੁਨ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੈਵ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਂਠ੍ਹ (੬੪) ਕਲਾਵਾਂ ਇਹ ਹਨ: ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ, ਅਭਿਨੈ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ, ਕਟਿੰਗ ਸਜਾਵਟ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਦੰਦ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਣਾਉਣਾ, ਬਿਸਤਰੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਲ-ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲਾ-ਸੰਯੋਜਨ, ਹਾਰ ਗੁੰਥਣਾ, ਸਿਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਪਹਿਰਾਵਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਕੰਨ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਸੁਗੰਧ ਮਿਲਾਉਣਾ, ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਢੰਗ, ਹਥਲੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਬਣਾਉਣਾ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ ਬਣਾਉਣਾ, ਸੂਈ ਕੰਮ, ਧਾਗੇ ਦੇ ਖੇਡ, ਪਹੇਲੀ, ਛੰਦ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੇ ਵਿਆਸ, ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਨਾਟਕ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੇਖਣਾ, ਕਵਿਤਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ, ਚਟਾਈ ਤੇ ਕੰਡੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਸੁਤ ਕਤਾਈ ਤੇ ਬੁਣਾਈ, ਲੱਕੜ ਕੰਮ, ਇਮਾਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ, ਧਾਤੂ ਵਿਦਿਆ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਖਾਣ ਦੀ ਪਹਚਾਨ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਮਝ, ਦੰਗਲਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਸਿਖਾਉਣਾ, ਸਫਾਈ, ਵਾਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ, ਗੁਪਤ ਸੰਕੇਤ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਪਰਾਈ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਨਕਲ, ਖੇਤਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਨਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਗੁਨ ਪਛਾਣਨਾ, ਮਕੈਨਿਕਲ ਜੰਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਦੂਈ ਚਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਇਕੱਠੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕੰਮ, ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼, ਛੰਦ ਤੇ ਲਯਾ ਜਾਣਨਾ, ਕਪੜੇ ਲੁਕਾਉਣ ਦੇ ਢੰਗ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀ ਜੂਆ, ਚੁੰਬਕ ਦੀ ਖੇਡ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ, ਵੈਣਯਿਕੀ, ਵੈਜਯਿਕੀ, ਵੈਤਾਲਿਕੀ ਕਲਾਵਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਦਧਵ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰਭੂ—ਜੋ ਸਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਦੀ ਹਥੀਂ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਦਧਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਜਾ, ਹੇ ਸੁਮਧੁਰ ਉਦਧਵ, ਵ੍ਰਜਾ ਚਲਾ ਜਾ; ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸੁਨੇਹੇ ਲੈ ਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰਹ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰ। ਉਹ ਸਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤੇ ਜਾਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰੀ ਕਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਗੋਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹਾਂ, ਤਦ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਵਿਰਹ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੇ ਲੋਚ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਮੀਦ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਿਰ ਮੱਥੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਹੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਤਗੜੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਛੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਵਾਂ ਵਲ ਦੌੜਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਥਾਂ-ਥਾਂ ਸੁਫੈਦ ਬਛੜੇ ਉਲ੍ਹਾਸ ਨਾਲ ਕੁੱਦ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਵਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਰੌਣਕਮਈ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮ ਗਾ ਕੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੁਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਵਾਂ ਦਾ ਪਿੰਡ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਗਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਹੰਸਾਂ, ਬਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਉਦਧਵ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨੰਦਾ ਨੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖਵਾ ਕੇ, ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਪੈਰ ਮਲ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ। "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਠੀਕ ਹੈ? ਕੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਹੈ? ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਟ ਕੰਸਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਨੇਕ ਤੇ ਧਰਮੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ, ਪਿੰਡ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰਿਆਂ, ਗਵਾਂ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ?