ਜਦ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਥੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਵਸਾਇਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਵੀ ਜਵਾਨ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੱਗਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰਸ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ—ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਨੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਬਾਤ ਤੋਂ ਨੰਦ ਜੀ ਦਾ ਦਿਲ ਭਰ ਆਇਆ; ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਹ ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਸੂਰਪੁੱਤ੍ਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨੇਊ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਾਂਵਾਂ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕੰਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ—ਹੁਣ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨੇਊ ਧਾਰੀ ਹੋਏ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰਗ ਆਦਿ ਕੁਲ-ਆਚਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਪਾਠ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਅਵੰਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਜਾਕੇ, ਸਯਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਭਗਤਿ-ਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਵੈਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਆਦਿਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦਾ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ, ਤਰਕ-ਵਿਗਿਆਨ, ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਦੇ ਛੇ ਵਿਧਾਨ ਵੀ ਸਿਖਾਏ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ। ਸਿਰਫ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਪਾਸੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਮੰਗੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਗ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਾਈ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਕਰਕੇ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ واپس ਕਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੇਠਾਂ, ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।" ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਪੰਜਜਨ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਜੋ ਸੰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੰਕ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਰਥ ਤੇ ਆਏ ਤੇ ਫਿਰ ਸਮਯਮਨੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸੰਕ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ," ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਹੋਰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚਾਹਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ; ਜੋ ਵੈਦ ਤੁਸੀਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਥ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਸਭ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਐਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਿਵ ਤੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਚੌਂਸਠ ਕਲਾਵਾਂ ਇਹ ਹਨ: ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ, ਨਾਟਕ ਕਰਨਾ, ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ, ਕੱਟਣ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ, ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਦੰਦ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਜਵੇਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀ ਫਸ਼ਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਬਿਸਤਰੇ ਬਣਾਉਣਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਵਾਜੇ, ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ, ਕਲਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ, ਵਣਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣਾ, ਸਿਰ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਪੋਸ਼ਾਕ ਬਣਾਉਣਾ, ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਮਿਲਾਉਣਾ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਖੇਡ, ਕੁਸ਼ਤੀ, ਹਥਲੀ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤੇ ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਣਾ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਰਸਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਸਿਲਾਈ, ਧਾਗੇ ਦੇ ਖੇਡ, ਪਹੇਲੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੇਣੀ-ਬੱਧ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਜੀਭ ਦੇ ਖੇਡ, ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਨਾਟਕ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇਖਣਾ, ਕਾਵਿ-ਪਹੇਲੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਾ, ਚੱਟਾਈਆਂ ਤੇ ਬਾਂਸੀਆਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਕਤਾਈ ਤੇ ਬੁਣਾਈ, ਲੱਕੜ ਦਾ ਕੰਮ, ਇਮਾਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ, ਧਾਤੂ-ਵਿਗਿਆਨ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਖਾਣਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਮਝ, ਮੇਢ਼ਾ, ਮੁਰਗੇ ਤੇ ਬਟੇਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਨਿਯਮ, ਤੋਤਿਆਂ ਤੇ ਮੈਨਾ ਨੂੰ ਬੋਲ ਸਿਖਾਉਣਾ, ਸਫਾਈ, ਵਾਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ, ਗੁਪਤ ਸੰਕੇਤ ਪੜ੍ਹਨਾ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ, ਖੇਤਰੀ ਬੋਲੀਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਫੁੱਲਮਾਲਾ ਦੇ ਸ਼ੁਭ-ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਛਾਣਨਾ, ਯੰਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਾਦੂਈ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਇਕੱਠੇ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕੰਮ, ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ, ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼, ਛੰਦ ਤੇ ਲਯਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਕੱਪੜੇ ਲੁਕਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਾਸੇ ਦੇ ਖੇਡ, ਚੁੰਬਕ ਦੇ ਖੇਡ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ, ਵੈਨਯਿਕੀ ਕਲਾ, ਵੈਜਯਿਕੀ ਕਲਾ, ਤੇ ਵੈਤਾਲਿਕੀ ਕਲਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਧਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ—ਬੜੇ ਗਿਆਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ। ਇਕ ਵਾਰ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਧਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।