ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ: ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਡੋਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਗਲੇ ਰੁੰਝ ਗਏ, ਅਤੇ ਮਨ ਭੀ ਭੁੱਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੇ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਮਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਉਗਰਸੈਨ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ, ਇੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਕਾਂਸ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵਿਦੇਸ਼ ਵਾਸ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਸਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ-ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਕਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜਿਊਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਲੋਕ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਇਆਮਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗੇ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਸਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਮੁਖ-ਚੰਦ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਦੇ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ। ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਆਵਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਬਾਬਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਵੇਂ ਕਪੜਿਆਂ, ਪਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਕਾਂਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹੀ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਗਰਗ ਆਦਿਕ ਕੁਲਗੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਕ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪਾਸ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਸਯਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਹੋਣ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਪਵੇਦ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਆਦਿਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੇਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਤਰਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਛੇ ਵਿਧਾਨ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿਦਿਆਨੁਸ਼ਾਸਨ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ। ਸਿਰਫ਼ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਿਦਿਆ ਭਲੀ-ਭਾਂਤਿ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬੁੱਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਮੰਗੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਲਹਿਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।” ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਪੰਜਜਨ ਨਾਮਕ ਮਹਾਦਾਨਵ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮੁਣਡਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ, ਰਥ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੰਯਮਨੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ?” ਕਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।” ਯਮਰਾਜ ਨੇ, “ਜਿਵੇਂ ਆਕਿਆ,” ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਪੁੱਛੀ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਜੋ ਵੇਦ-ਵਿਦਿਆ ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਖੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਪਵਨ-ਵੇਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।