ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਸਦਾ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਯਦਵਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮਾਤਾ ਜੀ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਧਰਮੀ ਪਤਨੀ, ਨੰਨੇ ਬੱਚੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕੰਸ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਕਾਰਨ ਸਦਾ ਬੇਬਸ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਿਰ-ਕਾਲ ਬਾਅਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ। ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗ ਪਏ, ਗਲ ਭੀੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਯਦਵ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ?” ਸਾਰੇ ਯਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੂ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਨਵਾਜਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਯਦਵ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਇਆਮਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ। ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂ ਬੇਬਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਜਣਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚੁਤ ਨੇ ਨੰਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਆਭੂਸ਼ਣ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਨੰਦਾ ਜੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ—ਦੀ ਯਥਾ-ਰਿਵਾਜ ਉਪਨਯਨ (ਜਨੇਊ) ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਡਤਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਛੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਪਨਯਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਗਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਲਗੁਰੂਆਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਲਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਸਭ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਸੀ ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸੇਵਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਜੀ, ਜੋ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਪਵੇਦ ਅਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਆਦਿ ਪੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੁਰਵੇਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਤਰਕ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆ-ਵਿਦਾਨ ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰ ਲਏ। ਸਿਰਫ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ-ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੁਰੁਦੱਖਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ। ਸੰਦੀਪਨੀ ਜੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬੁੱਧੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੁਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਮੰਗੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਜਲਦ ਹੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਲਹਿਰ ਨੇ ਹੜਪ ਲਿਆ ਸੀ।” ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਉਹ ਤਾਂ ਮਹਾ-ਦੈਤ ਪਾਂਚਜਨ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਲਿਆ ਸੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਤੁਰੰਤ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸ਼ੰਖ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਮਯਮਨੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ। ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਵਿਸ਼্ণੂ! ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ, ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ?” ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਕਰੋ।