ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰੋ,” ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ “ਮਾਤਾ” ਅਤੇ “ਪਿਤਾ” ਆਖ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ।” “ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜੋ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਪਾ ਕੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕੇ।” “ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।” “ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ, ਨੰਨੇ ਬੱਚੇ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।” “ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਚਿੰਤਤ ਰਹੇ, ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇਕ ਕਠੋਰ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਥੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਰਹੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਡੋਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ, ਰਾਜਨ! ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਰੁੰਝ ਗਏ, ਮਨ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋਵੋ; ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।” “ਜਦ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?” ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ—ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਾਸ਼ਾਹਰ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਵਿਹਲੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਵਸਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੰਕਟ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤਕ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੱਗਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੀਦੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ! ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦੇ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” “ਉਹ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਅਸਹਾਇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।” “ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਮਗਰੋਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਨੰਦ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ—ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ! ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਜਨੇਊ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ—ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾਏ—ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨੇਊ ਸੰਸਕਾਰ ਪਾਇਆ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬਣੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਲ-ਗੁਰੂਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਗਏ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਰਵਗਿਆਤਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਦੂਸ਼ਿਤ ਗਿਆਨ ਲੁਕਾ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਕੋਲ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਸਿੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੋਣ। ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਪਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੇਦ ਦੀ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ, ਤਰਕ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸਾਸ਼ਨ ਦੀ ਛੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਦਿ-ਸੂਤਰ ਸਨ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ, ਰਾਜਨ! ਸਿਰਫ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂ ਦੱਖਿਣਾ ਵਜੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਾ ਕੋਲੋ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੱਖਿਣਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ; ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਜਲਦੀ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਕਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਸੀ।