ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਨੂੰ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਵੰਦੇਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਦੇਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸਵਸਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਚਲ ਪਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਰਾਮ) ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਨਾਲ "ਮਾਤਾ" ਤੇ "ਪਿਤਾ" ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਕੌਮਾਰ ਅਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ। ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਧੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਨਸਾਨ ਚਾਹੇ ਸੋ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ, ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਪੋਸਿਆ ਗਿਆ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪਿਆਂ, ਨੇਕ ਪਤਨੀ, ਨੰਨੇ ਬੱਚੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਿੰਤਤ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਆਧੀਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਰਹੇ।" ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਅਤੁੱਟ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਬੰਧ ਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲ ਨਾ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਅਟਕ ਗਈਆਂ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਨਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ।" ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਆਦਿਕ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਮੁਕ ਗਏ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਅਨੰਦਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦਇਆਮਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਪੀ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਰਾਮ) ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਅਸਹਾਇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।" "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਨੰਦ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਭਾਂਡੇ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦ ਜੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਡਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਗਾਂ, ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਕੰਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਉਪਨਯਨ ਕਰਕੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਰਗ ਆਦਿ ਕੁਲ-ਆਚਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਲੁਕਾ ਕੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਮুনি ਕੋਲ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੋਣ। ਗੁਰੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਉਪਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਆਦਿ ਪੜ੍ਹਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵੈਦ, ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਤਰਕ ਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਜਧਰਮ ਦੀ ਛੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਸਨ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ। ਕੇਵਲ ਚੌਂਸਠ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ, ਗੁਰੂਦੱਖਿਣਾ ਵਜੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਬੁੱਧੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਿਣਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰਭਾਸ ਤਟ 'ਤੇ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ। ਸਮੁੰਦਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਆਇਆ।