ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਵਿਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਖ ਭਰੇ ਕਰੰਦਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਹਾਏ! ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਸਹਾਇਆਂ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਰਖਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਘਰ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਤੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੇਉਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਮੁਕ ਗਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਪਾ ਸਕਦਾ?" "ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਉਣਡਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" ਇਸ ਦੁਖ ਭਰੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰਕ ਰਸਮਾਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਡਰ-ਭੈ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਰਦਾਝਾ ਪਾ ਕੇ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ," ਕਹਿ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ "ਮਾਂ" ਤੇ "ਪਿਤਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ।" "ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਜਿਹੜਾ ਸੁਖ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਦੇ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।" "ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਧਰਮਪਤਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਣਡਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਹੈ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਰਹੇ, ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਅਸੀਂ, ਜੋ ਕੰਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਧੀਨ ਤੇ ਪੀੜਤ ਰਹੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਲਈ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਹਰੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਭਟਕ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ। ਆਸੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਰੁੱਕ ਗਏ, ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ, ਨੂੰ ਯਦਵਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਯਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" ਯਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ, ਮਧੁਆਂ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ, ਕੁਕੁਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੀੜਤ ਸਨ— ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਅਕਤ ਹੋ ਕੇ ਥਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਥੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਿੱਸਦੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਤੁਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਦਰਅਸਲ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਯਕੀਨੀ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਪਾਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਰਿਵਾਜ ਜਨੇਉ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ, ਯੋਗ ਪੰਡਿਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ: ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਈਆਂ, ਬਛੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ 'ਚ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਤੇ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਗਹਣੇ ਤੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੁਣ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇ-ਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਨੇਉ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਗਰਗ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਲ-ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਗਿਆਨ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵ੍ਯਵਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਸੰਦੀਪਨੀ ਕੋਲ, ਜੋ ਅਵੰਤੀ 'ਚ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਯਥਾ-ਰਿਵਾਜ, ਸਯੰਮ ਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਰਮਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ।