ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਿੱਟਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਹਣੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਹਾਏ ਸਾਡੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸਾਡੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀ ਹੋਈ ਇਹ ਨਗਰੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਰਦ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।" "ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਾਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਣ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਚ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ।" ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮਾਤਾ ਜੀ! ਪਿਤਾ ਜੀ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਉਮਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ।" "ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਲੇ ਬੱਚੇ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਕਰਜ਼ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਂ-ਪਿਓ, ਧਰਮਪਤਨੀ, ਨੰਨੇ ਬੱਚੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ ਸਾਡਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਵਿਅਰਥ ਗਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਜੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੰਸ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਆਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।" ਹਰਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਉੱਤਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੰਨੀ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ, ਹੰਜੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਰੁੱਠ ਗਏ ਅਤੇ ਮਨ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਣ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ, ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਤੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸੇ-ਕੁਚੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਵਸਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਮੁਕ ਗਏ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਤਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੱਗਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਰਸਨਾ ਅੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਿਆ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ; ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਮਾਪੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਜਾਓ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਇੱਥੇ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੱਕੀ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦਾ ਜੀ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਬਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਨੈਊ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵਧੀਆ ਸਜੀਆਂ, ਪਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਛੜਿਆਂ ਸਹਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਕੰਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਨੈਊ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਗਰਗ ਆਦਿ ਕੁਲਗੁਰੂਆਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈਣ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ।