ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹلوان ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਾਂਸਾ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ। ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਬਤ ਕਰ ਲੋ। ਨੰਦ, ਜਿਸਦੀ ਮੱਤ ਬੁਰੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਿਸਦੀ ਮੱਤ ਬੁਰੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਂਸਾ ਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਲਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ ਉੱਚੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਸੀ—ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਕਾਂਸਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਦਾਖ-ਸੱਜੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਜੋ ਅਟਲ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਕੁਟ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਪਰੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਾਥੀਂ ਪਿਛੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੁਕਾਰ ਉਠੀ। ਕਾਂਸਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ—ਖਾਣ, ਬੋਲਣ, ਤੁਰਣ, ਸੌਣ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਸਮੇਂ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਆਠ ਭਰਾ—ਕੰਕ, ਨਯਗ੍ਰੋਧਕ ਆਦਿ—ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ। ਫਿਰ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਿੱਟਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਲੈਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਕਤਲ ਵਾਲੇ ਅਖਾੜੇ 'ਚ ਆਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਟਿਆਂ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹਾਏ, ਸੁਆਮੀ! ਪ੍ਰੀਤਮ! ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਅਸਹਾਇਆਂ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਰਾਖੇ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਘਰ-ਪਰਵਾਰ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਪਤਿ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜੀਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲ-ਸਮਾਰੋਹ ਮੁਕ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਇਹੀ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਜੋ ਇਸਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਜ-ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੈਦ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ "ਮਾਤਾ" ਅਤੇ "ਪਿਤਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪਿਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਜਾਂ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ। ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾ ਸਕਦਾ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਧਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ, ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਧਰਮਵਤੀ ਪਤਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤ, ਗੁਰੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਦੇਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਸਾਡਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ 'ਚ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਗਏ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਕਰੂੜ ਦਿਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸਹਾਇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ 'ਚ ਆਇਆ—ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ, ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ 'ਚ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਰਾਜਾ, ਗਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ! ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਾਦਵ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਭੇਂਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਆਦਿ—ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ 'ਚ ਵਸਦੇ ਹੋਏ ਥਕ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਵਸਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ 'ਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਲੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕੰਵਲੇ-ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਕੰਵਲੇ-ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਝਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪੀਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।