ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੋਨੋ ਅੱਧੇ-ਅੱਧੇ ਹੋ ਕੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੂਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਦੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਜੀਨਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਤੇ, ਘੁੰਗਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਰਤਬ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਵਧਾਈ! ਵਧਾਈ!' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ, ਪਰ ਕংস, ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਗੁਣੀ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕংস ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ: "ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰੋ; ਨੰਦ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ। ਵਸੁਦੇਵ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ; ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਓ।" ਕংস ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਮੰਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਸੀ, ਕংস ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਕংস ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਅਵਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਦਾਏ-ਬਾਏ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕংস ਦੇ ਕੇਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਉਗਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲਾ, ਉਸ 'ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਕংস ਦੇ ਨਿਰਜੀਵ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ "ਹਾਏ! ਹਾਏ!" ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਕংস, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਖਾਂਦਾ, ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਤੁਰਦਾ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ—ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਕংস ਦੇ ਅੱਠ ਭਰਾ—ਕੰਕਾ, ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ। ਤਦ ਰੋਹিণੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਲਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੋਲੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪੀਟਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਅਰਥ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਰਾਂਗਨਿਆਂ ਦੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਗਮ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹਾਏ! ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਚਾਰਾਂ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਰੱਖਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਸਭ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਜੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲ-ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਪਾਪ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਇਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਰਦਾ ਪਾ ਕੇ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ "ਮਾਂ" ਅਤੇ "ਪਿਤਾ" ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਾਂ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਯੁਵਕ-ਅਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਜਿਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਬੱਚੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਪਲਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਇਕ ਮਾਨਵ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਅਤੇ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ, ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ, ਗੁਣਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸਰੇ ਲੈਣ ਆਏ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਤੇ ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੀਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਦਾਸੀ ਹੋਏ, ਕਠੋਰ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ—ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ—ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ 'ਚ ਡੁੱਬੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ 'ਚ ਬੰਨੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਭਰ ਆਏ, ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ, ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ; ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਾਦਵ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਸਕਦੇ।" "ਜਦ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ, ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਆਦਿ ਵੀ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੋਹਫੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ?" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅੰਧਕ, ਮਧੁ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੀੜਤ ਸਨ...