ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਾਣੂਰ, ਬਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੋਨੋ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ — ਪ੍ਰਭੂ — ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਵੱਜ ਤੋਂ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਉਡ ਗਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਭਦਰ — ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ — ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁੱਕੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖ਼ੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕੁਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਬਾਈਂ ਮੁੱਕੀ ਨਾਲ ਹਲਕੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨੂੰ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੁਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਪਹਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੌਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਿਆ, ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵੱਜਣ ਲਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜੀਆਂ ਝੰਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਾਰਜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ 'ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਲਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਸਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਜਾ-ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਐਸੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: "ਇਹ ਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਗੌਲਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰੋ; ਨੰਦਾ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਬੰਨੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੈ, ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ; ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਤਮ ਕਰੋ।" ਜਦੋਂ ਕਮਸਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਮੰਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਕਮਸਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਸੀਟ 'ਤੇੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਢਾਲ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਮਸਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਦਾਏ-ਬਾਏ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਅਦਮੁੱਤ ਅਤੇ ਭਯਾਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੰਪ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੇਸ ਫੜੇ, ਉਸ ਦਾ ਤਾਜ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਉਸ 'ਤੇ ਉਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਦਾ ਰੋਲਾ ਪਿਆ। ਕਮਸਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ — ਚਾਹੇ ਉਹ ਖਾਂਦਾ, ਬੋਲਦਾ, ਤੁਰਦਾ, ਸੌਂਦਾ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ — ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਕਮਸਾ ਦੇ ਅੱਠ ਭਰਾ — ਕਂਕਾ, ਨਯਗ੍ਰੋਧਕਾ ਆਦਿ — ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਬ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਿਟਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਆਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ 'ਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਖ ਉਘਾ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। "ਹਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਬੇਸਹਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਪਤੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਸੁਭ ਮੌਕੇ ਮੁਕ ਗਏ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਇਹੀ ਸਿਰਜਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਜ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਮ-ਪੁਰਖ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾਈ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ" ਕਹਿ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ "ਮਾਤਾ" ਅਤੇ "ਪਿਤਾ" ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਪਿਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ।" "ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਵਸਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਜਿਸ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਪਲਦੇ ਬੱਚੇ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ — ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਪਲਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ, ਯੋਗਤਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੱਚੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਮਸਾ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਰਹੇ, ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ, ਸਾਨੂੰ — ਜੋ ਨਿਰਭਰ ਅਤੇ ਕਠੋਰ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਰਹੇ — ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।