ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਠੋਕਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਜੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਚਾਣੂਰ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਭਗਵਾਨ—ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮਾਂ 'ਤੇ ਹਿਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੈਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਉਡ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬਲਭਦਰ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਆ ਡਿੱਗਾ। ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਨੇ ਕੁਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਪਰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਭਰੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ, ਸਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਫੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੁਟਾ, ਸਾਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤੱਬ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ; ਕੇਵਲ ਕংস ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ—ਕੰਸ—ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ; ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰੋ; ਨੰਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।" ਜਿਵੇਂ ਕংস ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਜਰ-ਅਮਰ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਠੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਕংস ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਆ ਰਹੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਤਲਵਾਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕংস ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਾਂ ਮਾਰਦਾ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਮੋੜਾ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਖੁਦ ਉੱਤੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਕংস, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਖਾਂਦਾ, ਬੋਲਦਾ, ਤੁਰਦਾ, ਸੁੱਤਦਾ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ—ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਭਰਾ—ਕੰਕ, ਨਿਆਗ੍ਰੋਧਕ ਆਦਿ—ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ। ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਹਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ: "ਹਾਏ, ਸਵਾਮੀ! ਪ੍ਰੀਤਮ! ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰੇ! ਅਸਹਾਇਆਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ! ਤੁਹਾਡੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਤੇ ਘਰ-ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਸਾਡੇ ਪਤੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਸਰਬੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਮੰਗਲ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।" "ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਇਹੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।" ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਨੇ ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਫੈਲਾਈ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ੋਕ ਨਾ ਕਰੋ," ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ "ਮਾਤਾ" ਤੇ "ਪਿਤਾ" ਆਖਿਆ। "ਪਿਤਾ ਜੀ! ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਮਾਤਾ ਸਾਡੀ ਲਗਾਤਾਰ ਆਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ, ਜਵਾਨੀ ਜਾਂ ਯੁਵਾਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਬਿਤਾ ਸਕੇ। ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਰ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀ ਲਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਨਹੀਂ ਚੁਕਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਧਿਆਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਧਰਮਪਤਨੀ, ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਆਸਰੇ ਲਈ ਆਏ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕংস ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਹ ਦਿਨ ਵਿਅਰਥ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।