ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਖ ਐਸਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ ਵੋਹ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ—ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਤੇ ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਤਿ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਸ਼ੋਭਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾ ਦਾ ਗੋਬਰ ਚੁੱਕਦੇ, ਮਟਕੀ ਚੁੱਕਦੇ, ਫਰਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਦਿੰਦੇ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਾਣੀ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋਆਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੋਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੇ ਹਾਸੇ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਮਾਪੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਚੂਤ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਹਥਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੋਠੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ। ਉਹ ਚੋਟ 'ਤੇ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਦੇ ਮੋਠੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਕੰਬਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੜਫਿਆ; ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਥੱਲੇ ਪਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਕੁਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਮੋਠੇ ਦੀ ਹਲਕਾਵੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲਗਿਆ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੁਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਜਦ ਵਾਜਾ ਵਜਿਆ, ਪੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨੱਚਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਕੇਵਲ ਕਮਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਗੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਿਆ। ਜਦ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਜਾ-ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ: 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਦੁਸ਼ਟ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢੋ; ਗੋਆਲਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰੋ; ਨੰਦ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਬੰਨ੍ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਓ।' ਕਮਸਾ ਜਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਮਚ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਲਈ ਮੌਤ ਸੀ, ਕਮਸਾ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਕਮਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਘੁੰਮਦਾ; ਪਰ, ਅਪਰਾਧੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਸਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਤਾਜ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਉਪਰੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਕਮਸਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਖਾਣ, ਬੋਲਣ, ਚਲਣ, ਸੁੱਤਣ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ 'ਤੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਆ ਗਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਭਰਾ—ਕੰਕਾ, ਨਯਗ੍ਰੋਧਕਾ ਆਦਿ—ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਆਏ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਿਟਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਆਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ। 'ਹਾਏ, ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਿਯ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਬੇਸਾਹਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਰਾਖੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਤੇ ਸਾਡਾ ਘਰ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਿਆ।' 'ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ, ਸਾਡਾ ਪਤੀ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।' 'ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?' ਇਥੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਇਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਤੇ ਰਾਖੀ ਦੇ ਰੂਪ 'ਚ, ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।