ਮਹਾਰਾਜ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦੋਨੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਯੋਧੇ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਇਕ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਆਦਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ—ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਹਿਲਾ ਕੇ, ਝਟਕ ਕੇ, ਫੜ ਕੇ ਹਰ ਜਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਿਰਬਲਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਜਿਹੀ ਮਹਿਲਾ ਮੰਡਲੀ ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਹਾਏ! ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਿਰਬਲਤਾ ਦੀ ਐਸੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀ!” ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਇਹ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਹੁਣੇ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਨਾਜ਼ੁਕ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ?” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ, “ਇਹ ਸਭਾ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਯਾਦ ਆਉਣ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਕੌਮਲ-ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਮੰਢੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਆ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ? ਉਹਦੇ ਨੇਤਰ ਤਾਮਰੇ ਹਨ, ਮੁਖ ਤੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਧੀਕ ਗੁਣ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਧੰਨ ਹਨ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਉਹ ਦੇਸ਼, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗੋਆਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਸੋਚਦੀਆਂ, “ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਵੋ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ—ਸੌੰਦਰਯ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ?” ਉਹ ਹੋਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਚਮੁਚ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੁਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਪਲੇ ਚੁੱਕਦੀਆਂ, ਮੱਖਣ ਮੱਥਦੀਆਂ, ਫਰਸ਼ ਲੀਪਦੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲੇਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੀਆਂ—ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ—ਉਹਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।” ਸਵੇਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਗੋਆਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਧੰਨ ਨੌਜਵਾਨ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਧੀਪਤੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬੜੀ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਅਚ੍ਯੁਤ) ਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਘੰਮਣੀਲੇ ਘੁੰਮਾਲ਼ੇ ਤੇ ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਘਾਵ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ; ਵਾਲ ਤੇ ਹਾਰ ਖੁਲ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘਾਵ ਲੱਗਾ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤ ਮਾਰ ਪਈ। ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਫ਼ਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਨੇ ਕੁਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਪਰ ਉਪਹਾਸ ਭਰੇ ਘਾਵ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਾਲਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਲੱਤ ਨੇ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਕੁਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਣ ਤੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਕੇਵਲ ਕੰਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ “ਵਾਹ ਵਾਹ!” ਕਹਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਸਾ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ: “ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ; ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਬਤ ਕਰੋ; ਨੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫੌਰਨ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।” ਜਦ ਕੰਸਾ ਐਸਾ ਗਰੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਖੰਡ ਪ੍ਰਭੂ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਸੀ, ਕੰਸਾ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਕੰਸਾ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਅਪਰਾਜਿਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮੋੜ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪੂਰਨ, ਖ਼ੁਦ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ-ਪੀਟਣਾ ਉਠਿਆ, “ਹਾਏ! ਹਾਏ!” ਕੰਸਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਖਾਣ, ਬੋਲਣ, ਤੁਰਣ, ਸੁੱਤਣ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਸਮੇਂ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਦਾ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੱਠ ਭਰਾ—ਕੰਕ, ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਕ ਆਦਿ—ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਪਿੱਟਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਖੱਟ ਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਉਗਲਦੀਆਂ।