ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਰਾਜਾ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਨੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਹلوان ਘੁੰਮਦੇ, ਝੂਠੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਦੇ, ਪੈਂਦੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ — ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਠਾਉਣ, ਚੁੱਕਣ, ਝਟਕਣ ਤੇ ਫੜਨ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਰਾਧੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਜੁੜ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ: “ਹਾਏ, ਇਹ ਰਾਜਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ! ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਐਸਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਿਉਂ ਕਰਵਾਇਆ?” ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, “ਇਹ ਪਹਲਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਵੱਜੇ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਨਰਮ ਤੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਨ, ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ?” ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਸਭਾ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਬੋਲਣ — ਦੋਵੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ — ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਹਨਤ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੰਵਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, “ਵਰਜਾ ਦੇ ਧਰਤੀ ਧਨੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਪੁਰਸ਼, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵੰਜਦੇ, ਵਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਪੈਰਾਂ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਜ਼ੇ ਲੈਂਦੇ।” ਉਹ ਸੋਚਦੇ, “ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ — ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ, ਵਿਲੱਖਣ, ਅਦੁਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ, ਜੋ ਸ਼ੋਭਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ — ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ?” ਵਰਜਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਧਨੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਦੀਆਂ, ਗੋਦੀਆਂ ਚੁੱਕਦੀਆਂ, ਮਾਟੀ ਪੂੰਦੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਜਮੀਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਰ ਕੰਮ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ, ਵਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਰਾਹ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਔਰਤਾਂ ਐਸਾ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋਗ ਦਾ ਮਾਹਰ, ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਪੇ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਠੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰਾ ਨੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ — ਪ੍ਰਭੂ — ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਸ ਠੋਕ ਨਾਲ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੱਜੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰਾ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲਗਭਗ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਠੋਕ ਦਿੱਤੀ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਕੰਪਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ, ਰਾਮ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮੁੱਠ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਚਿਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰਾ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੁਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਪਹਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਨਚਦੇ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਾਰਜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਕੇਵਲ ਕਂਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਕਹਿ ਉਠੇ। ਜਦੋਂ ਪਹਲਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ: “ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਬੁਰੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਕੱਢੋ; ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲੋ; ਨੰਦਾ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਤੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੋ; ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦਾ ਪੱਖ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ।” ਜਦੋਂ ਕਂਸ ਐਸਾ ਦੌੜਦਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਮੰਚ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਂਸ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਤਲਵਾਰ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਕਂਸ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਇਂ-ਖੱਬੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਪਰ ਅਦਭੁੱਤ ਤੇ ਭਯੰਕਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਪ ਫੜਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਮਕੁਟ ਹਿਲਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਖੁਦ ਉਪਰੋਂ ਉਸ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ!' ਦਾ ਵੱਡਾ ਰੋਲਾ ਪਿਆ। ਕਂਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੀ — ਖਾਣ, ਬੋਲਣ, ਤੁਰਣ, ਸੌਣ, ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਣ — ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅਠ ਭਰਾ — ਕਂਕਾ, ਨਯਗ੍ਰੋਧਕਾ ਆਦਿ — ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੌੜੇ। ਫਿਰ ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ, ਮੱਥੇ ਮਾਰਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂਆਂ ਭਰੇ, ਆ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਕਂਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ।