ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਵਧ' ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ-ਆਜ਼ਮਾਈ ਨਾਲ ਖਿੱਚਤਾਣ ਕੀਤੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ, ਮੱਥੇ, ਛਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਝੂਠੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ, ਕਦੇ ਗਲਵੱਕੜੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ, ਕਦੇ ਪੈਂਡਾ ਮਾਰਦੇ, ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਚਾਲ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕਦੇ, ਉਚਕਾਉਂਦੇ, ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਫੜਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਕੇ ਵਧਤੋਂ ਵਧ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾਉਣਾ ਕਿੰਨਾ ਅਣੁਚਿੱਤ ਹੈ! ਇਹ ਪਹلوان, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਹਨ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ—ਜੋ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਵਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? “ਇਸ ਸਭਾ ਉੱਤੇ ਅਧਰਮ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਕਮਲ ਦਾ ਕਲੀ। ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਨਹੀਂ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹਲਕਾ ਹਾਸਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ। “ਵਰਜ ਦੇ ਉਹ ਧਰਤੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਂਦਾ, ਵਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਨੇਕਾਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ—ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਵਿਲੱਖਣ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ—ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ? “ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਕਿੰਨੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੁਹਿੰਦੀਆਂ, ਉੱਠ ਚੁੱਕਦੀਆਂ, ਮੱਖਣ ਮਥਦੀਆਂ, ਜਮੀਨ ਲੀਪਦੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਝੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਝਾੜੂ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਰੋਦਿਆਂ। “ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਪੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਅਚੂਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਦਾਅਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਾਣੂਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਿੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਛਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਭਗਵਾਨ—ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ। ਫੇਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਖਲਬਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਨੇ ਕੂਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਲਕੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੂਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਪਹلوان, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਕਾਰਜ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕੇਵਲ ਕੰਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਨੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹلوان ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਘਬਰਾਇਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿਓ; ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਵੋ; ਨੰਦ, ਜੋ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਪੱਖੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਓ।” ਕੰਸ ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਮਾਨੀ ਹੋਇਆ, ਅਕਾਲਮ੍ਰਿਤ ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਕੰਸ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਲਿਆ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ। ਕੰਸ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਅਪਰਾਟਮ ਤੇ ਉਗ੍ਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਾਂਪ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਜਿਸਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਦਾ ਮਕੁਟ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮੰਚ ਤੋਂ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਉੱਪਰੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ “ਹਾਏ! ਹਾਏ!” ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਕੰਸ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—ਚਾਹੇ ਖਾਂਦਾ, ਬੋਲਦਾ, ਤੁਰਦਾ, ਸੁੱਤਾਂ ਜਾਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਅਤਿਦੁਰਲਭ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।