ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਿੱਤਰੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰੀਏ ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਿਤ ਬੋਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਸਨੂੰ ਆਪ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਭ ਵੱਸੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹੋਈਏ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਉਹਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਰੀਏ। ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਿਆਂਪੂਰਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਵੇ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਯੁਵਕ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਬਲ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਤੇ ਮੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਲ ਅਜ਼ਮਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਕੁਵਲਯਪੀਡ ਦੇ ਵਧ' ਵਾਲਾ ਤਿੰਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਰੋਹਣੀ ਨੰਦਨ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ।" ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਣੀਆਂ, ਮੱਥਿਆਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਝਾਂਸੇ ਦੇ ਕੇ, ਜੱਫੀਆਂ ਪਾ ਕੇ, ਢੋਲਾ-ਢੋਲੀ ਕਰਕੇ, ਹਮਲੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਉਠਾ ਕੇ, ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਿਲਾ ਕੇ, ਫੜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਬਲ ਤੇ ਅਬਲ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਰਾਜਨ, ਦਿਲੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਜਿਹਾ ਬਲ-ਅਬਲ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਇਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ, ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਜ਼ੁਕ, ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਏ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਭਾ ਤਰੱਕੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਪਤਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਜਾਂ ਬੋਲ ਪਏ, ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂੜ੍ਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਕਮਲ ਦਾ ਕੋਪ। ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮੇ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਸਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਵਰਜ ਦੇ ਉਹ ਧਰਤੀ-ਟੁਕੜੇ ਕਿੰਨੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਖ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਣਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਹ ਇਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਰੂਪ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾ, ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ, ਯਸ਼, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ।" "ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਸ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ—ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ, ਉਪਲੇ ਚੁੱਕਣ, ਮਥਣ, ਫਰਸ਼ ਲੀਪਣ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਲਾਉਣ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਇਆ—ਆਪਣੀ ਭਾਵ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਜਵਾਨੀਆਂ ਉਸਦਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰਿ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਤਦ ਹਰਿ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਸਾਂਸ ਮੁੱਕਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਵਿਖਰ ਗਈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਕੂਟਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਹਲਕੀ ਪਰ ਉਪਹਾਸ ਭਰੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਚੀਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੂਟਾ, ਸਾਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ, ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਸਾਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਦੇ, ਵਜੀਨਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਭ ਲੋਕ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਵਾਏ ਕংস ਦੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕ 'ਵਾਹ! ਵਧਾਈ ਹੋ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿਉ। ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਬਤ ਕਰ ਲਓ। ਨੰਦ, ਉਸ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵੋ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿਓ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਪੱਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਉ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਹੋਈ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।