ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪਹਲਵਾਨ ਸਨ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੋਚਣ, ਕਰਣ ਜਾਂ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ; ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਹੋਣ ਤੇ ਉਲਟ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਵਾਲ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈਆਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁਲੇਆਮ ਕੁਸ਼ਤੀ ਖੇਡਦੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੇਵਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਠੀਕ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਤੀ ਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾਏ।" ਚਾਣੂਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬਚਣ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਬਲਰਾਮਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜਮਾਵਾਂ।" ਇੱਥੇ, ਕੂਵਲਯਾਪੀਡਾ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕਥਾ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਧੀ ਦਾ ਤਿਆਸ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰੋਹਣੀ ਨੰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ, ਘੁਟਨੇ, ਮੱਥੇ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਹਰੇ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ। ਘੁੰਮਣ, ਝੂਠੇ ਹਲਚਲ, ਗਲੇ ਲਾਉਣ, ਉਲਟਣ, ਆਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਲ ਚਲ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਚਾਲਣ, ਉਠਾਉਣ, ਹਿਲਾਉਣ, ਫੜਨ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਂਦਾ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਕੇ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਗੁੱਟਾਂ-ਗੁੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। "ਹਾ! ਇਹ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੇ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ! ਇਹ ਪਹਲਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਏ?" "ਇਹ ਸਭਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਸਿਆਣਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਯਾਦ ਰੱਖ ਕੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਮੂਰਖ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੀਜੀ ਹੋਈ।" "ਰਾਮਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਸਕਾਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ?" "ਵਰਜ ਦੇ ਧਰਤੀ ਕਿੰਨੀ ਭਾਗਵਾਂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਲਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ।" "ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਹ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਸੌੰਦਰਿਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਹਰ ਪਲ ਨਵੀਂ, ਮੁਸ਼ਕਿਲੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਯਸ਼, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਨਿਵਾਸ—ਜੋ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ?" "ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਭਾਗਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਉਹ, ਅਸ਼ਰੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਗਾਈਆਂ ਦੁੱਧੀ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਪਲੇ ਚੁੱਕਦੀਆਂ, ਮਥਦੀਆਂ, ਫਰਸ਼ ਲਗਦੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੀਆਂ—ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਹੋਵੇ।" "ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਈਆਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਭਾਗਵਾਂ ਜਵਾਨੀਆਂ ਤੁਰੰਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖਣ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਪੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮਾ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ, ਸਾਰੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉਸ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰਾ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਭਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਖੁਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪਿਆ; ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਮਾ, ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਪਰ ਅਪਮਾਨ ਭਰੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰਾ, ਮੁਸ਼ਟੀਕਾ, ਕੁਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ, ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਪਹਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ, ਜਦੋਂ ਵਾਜਾ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਰਤਬ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਕਿਹਾ।