ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਹੇ ਰਾਮਾ! ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਗੋਪ ਅਤੇ ਗੋਆਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਖੇਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੋ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰੀਏ ਜੋ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਰਾਜਾ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ—ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਕਹੇ ਅਤੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਾ ਬੱਚੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ; ਮੁਕਾਬਲਾ ਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇ।” ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਬਲ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬਚਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬਲ ਅਜ਼ਮਾਵਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਵਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ—'ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਦਾ ਵਧ'—ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਚਾਣੂਰ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹ ਹੱਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਣਾਂ, ਮੱਥੇ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ। ਕਦੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਚਾਲਾਂ ਚਲਦੇ, ਕਦੇ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਟੋਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਚਾਲਣ, ਚੁੱਕਣ, ਹਿਲਾਉਣ ਤੇ ਫੜਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਕੇ।” ਇਹ ਬਲ ਅਤੇ ਅਬਲ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਕੀ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੰਨਾ ਅਨੁਚਿਤ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ! ਇਹ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਸਰੀਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤਾਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹਨ, ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਵਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।” “ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਥਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਜੇਹਾ ਵੀ ਕਰੇ, ਮੂਰਖ ਪਾਪ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਵਲ ਦੀ ਕਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਮਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ? ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰੇਂਗੀ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਹਰਾ, ਜਦ ਉਹ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ।” “ਵਰਜ ਦੇ ਉਹ ਧਰਤੀ-ਟੁਕੜੇ ਕਿੰਨੇ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਕਿੰਨੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ—ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ, ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਮਹਿਲਾ, ਯਸ਼ ਤੇ ਵਭਵ ਦਾ ਕੇਂਦਰ—ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਾਜ਼ੀਵਾਂ ਹਨ ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਸ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਦੁਹਿੰਦੀਆਂ, ਉੱਠ ਚੁੱਕਦੀਆਂ, ਚੱਕੀ ਪੀਸਦੀਆਂ, ਘਰ ਲੀਪਦੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਝਾੜੂ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਧੰਨ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।” ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਧੀਪਤਿ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਦਾਅਵਾਂ ਨਾਲ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵਾਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਘਸਾਈ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਨਾਲ ਚਾਣੂਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਬਾਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ—ਪ੍ਰਭੂ—ਦੇ ਸਿਨੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਮਾਲਾ ਪੈ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਘੁਮਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਤੇ ਮਾਲਾ ਖਲਬਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਤਗੜੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਪਿਆ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਡੰਘਿਆ। ਉਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੜਫਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਫਿਰ ਰਾਮਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੇ ਕੂਟਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਇਆ ਸੀ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ, ਦੋਵੇਂ ਚੀਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਕੂਟਾ, ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਤੋਸ਼ਲਕਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਪ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਪੈਜੀਬਾਂ ਦੀਆਂ ਛਣ-ਛਣ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।