ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਗਿਰਿਰਾਜ ਪਰਬਤ ਉਠਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਗੋਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਮੋਹਕ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚੰਦ ਲਾਏ, ਹੁਣ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਹੋਰ ਵਧੇਗੀ। ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਕੰਵਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭਾ, ਵਤਸਕਾ, ਬਕਾ ਆਦਿਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵਾਜੇ-ਤਾਸੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਰਾਮ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਪਹلوان ਹੋ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।" ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।" ਗੋਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗੋਪ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਾਬਲੇ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਕਰੀਏ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਹਦੀ ਉਹ ਖੁਦ ਵੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵੀ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਬਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ; ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਿਆਂਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹلوانਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਗਾਵੇ।" ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੁਸੀਂ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਬਲ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਬਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਤੇ ਮੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਂਤਾਲੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ' ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰੋਹਿਣੀ ਨੰਦਨ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਦੇ ਪਹلوان ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁੱਟਿਆਂ, ਸਿਰਾਂ, ਛਾਤੀਆਂ ਤੇ ਮੋਢਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ। ਘੁੰਮਣ, ਝੁਕਣ, ਗਲੇ ਲਾਉਣ, ਪੈਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ, ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਯੁੱਧ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਠਾਉਣ, ਹਿਲਾਉਣ, ਝਟਕਣ ਤੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਲ ਤੇ ਬਲਹੀਣਤਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਨ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਕੀ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਨਾ ਅਨੁਚਿਤ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!" "ਇਹ ਪਹلوان, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਦਿੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹਨਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਪੂਰੇ ਯੁਵਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਸਭਾ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇਗੀ; ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤਾ ਉਥੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੋਲਵੇ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹੇ, ਅਗਿਆਨੀ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਕੰਵਲ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹ ਕੰਵਲ ਦੀ ਕਲੀ ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਮੀ ਹੋਵੇ।" "ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਦਿਆਂ ਹਲਕਾ ਹਾਸਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਵਾਜਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਧਰਤੀ ਕਿੰਨੀ ਧੰਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਅਜਨਮਾ ਪੁਰਖ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਧਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੁਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕਿਹੜੇ ਸੁੱਖ ਹਨ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ!" "ਧੰਨ ਹਨ ਵੋ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਸ ਮਹਾਬਲੀ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਗੋਬਰ ਚੁੱਕਦੀਆਂ, ਮੱਖਣ ਰਗੜਦੀਆਂ, ਘਰ ਲੀਪਦੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਝਾੜੂ ਲਾਉਂਦੀਆਂ—ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਗਲਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਵੋ ਧੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰਾਹ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਸ਼੍ਰੇਸਟ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕਰ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਚਾਣੂਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਥੋਂ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਵਾਸਤੇ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਾਲ ਖਿਲਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗੀ।