ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣਿਕ ਗਾਥਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੂਤਨਾ, ਚਕਰਵਤ, ਅਰਜੁਨ ਗੁਹ੍ਯਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਹਫ਼ਤੇ ਤੱਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਰਬਤ ਉਠਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝੱਲ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੋਰ ਵੀ ਉਚਾਈਆਂ ਤੇ繁ਮ, ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾਵੇਗਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਨੈਣੀ ਬਲਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਵਤਸਕਾ, ਬਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: "ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰੋ, ਰਾਮਾ! ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੋ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।" "ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸੋਚ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ। ਇਸਦਾ ਉਲਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭਲਾ ਨਹੀਂ।" ਗੋਪ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਖੇਡਦੇ। "ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੋ, ਚਲੋ ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਉਹ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਡੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਖੁਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗੇ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ-ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ; ਕੁਸ਼ਤੀ ਨਿਆਂਪੂਰਕ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਗਾ ਸਕਣ।" ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਂਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਾਲੀ-ਤੀਂਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, "ਕੁਵਲਯਪੀਡਾ ਦਾ ਵਧ", ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ ਨੰਦਨ (ਬਲਰਾਮ) ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਦੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਏ।" ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਹੱਥਾਂ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਕ ਕਰਕੇ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਿੱਚ-ਖਿੱਚ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਲੜੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਘੁਟਨਿਆਂ, ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਹੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਮਾਰਦੇ। ਚਲਾਕੀ, ਝੂਠੇ ਹਮਲੇ, ਗਲਵਕੜ, ਉੱਠ-ਪਠ, ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ, ਵਾਪਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ। ਉੱਠਾ, ਚੁਕਾ, ਹਿਲਾ, ਫੜ ਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਗਾ ਕੇ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ: "ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਵਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ!" "ਇਹ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਖਤ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ?" "ਇਹ ਸਭਾ ਅਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਮੂਰਖ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਕਮਲ-ਵਾਂਗ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਮੀ ਹੋਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਾਮਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ?" "ਵਰਜ ਦੇ ਭਾਗਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਪੁਰਸ਼, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਵਾਂਸੁਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਹ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ—ਸੌੰਦਰਯ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ—ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?" "ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਲਗਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਦੁਹਣ, ਉਨ੍ਹਾ ਦੀ ਲੇੜੀ ਚੁੱਕਣ, ਮੱਖਣ ਮਿਣਣ, ਮੈਦਾਨ ਲਪੇਟਣ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਵੇਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਿਸ ਆਉਂਦਾ, ਵਾਂਸੁਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਧੰਨ ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ।" ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਇੱਥੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਭੁ, ਜੋਗ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਹਰਿ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹਰੇਕ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿੱਢੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਘਿਸਾਈ ਵਰਗੀਆਂ ਸਖਤ ਸਨ, ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਝਟਕਾ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਚਾਣੂਰ, ਬਾਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕੇ ਬੰਨ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁਟਨਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਘੁਟਨੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰਿ ਨੇ ਚਾਣੂਰ ਦੇ ਬਾਂਹ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਕੱਢਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਮਾਲਾ ਉਲਝ ਗਏ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਧ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਈ।