ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਅਜੈਯਾ ਬਿਰਾਦਰ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਮਸਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੋਣੀ ਹੋਈਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਤੁਰ ਅਭਿਨੇਤਾ ਮਹਾਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਏ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੰਚਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਸ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇਖ-ਦੇਖ ਕੇ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਗੁਣ, ਮਿੱਠਾਸ ਅਤੇ ਨਿਡਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜੋ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ।" ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚਕਰਵਤ ਦੈਤ, ਅਰਜੁਨ ਗੁਹ੍ਯਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਠਾ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਸੋਭਾ, ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰਾਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜੋ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ, ਵਤਸਕਾ, ਬਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਨੰਦ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰੋ, ਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਚਿੰਤਾ, ਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ; ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਖੇਡਦੇ। "ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਉਹ ਕਰੀਏ; ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਆਪ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਹੈ।" "ਅਸੀਂ ਲੜਕੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ; ਕੁਸ਼ਤੀ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਗਾ ਸਕਣ।" ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਜਵਾਨ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਜ਼ਮਾਵਾਂ।" ਇੱਥੇ, 'ਕੁਵਲਯਾਪੀਡਾ ਦਾ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਤਿਰਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵਲ ਵਧੇ। ਹੱਥ-ਹੱਥ, ਪੈਰ-ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਮੋਹੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ। ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ, ਝੂਠੇ ਹਲਚਲ, ਗਲੇ ਲਾਉਣ, ਪਕੜ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ। ਉਠਾਉਣ, ਚੁੱਕਣ, ਝਟਕਣ ਅਤੇ ਫੜਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਗਾ ਕੇ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਔਰਤਾਂ, ਰਾਜਾ, ਦਿਲੋਂ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ, ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। "ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਂ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਐਸਾ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਨਰਮਤਾ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ!" "ਇਹ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਇਹ ਸਭਾ ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਕਰੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਵਿਆਕਤੀ ਨੂੰ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰੇ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਜਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦਾ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਸਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾਰ?" "ਵਰਜ ਦੇ ਧਰਤੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦਾ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਨੇ ਪੂਜੇ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ।" "ਕਿਹੜੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਦਵਿਤੀਯ ਅਤੇ ਹਰ ਪਲ ਨਵੀਂ, ਪਾਉਣ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ?" "ਵਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਹਾ-ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਅੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਦੁਹਦੇ, ਉਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਚਰਦੇ, ਚਰਕ ਚਲਾਉਂਦੇ, ਚੁੱਕਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਲਾ ਦੇਂਦੇ ਜਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ—ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਜਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਯਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇਖਣ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।