ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਗਾ਼ੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀਖਣ ਲਈ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਮਹਾਵਤ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੱਟੀ ਕਸ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੁੰਘਰਾਲੂ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੰਭੀਰ ਗੱਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੇ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਵਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਝਟਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਾਥੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਸੁੰਘਣ ਦੀ ਇੰਦਰੀ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਝੀ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਤਕ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਵਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਦੰਦ ਨਿਕਾਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੰਦ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਵੱਜ ਦਿੱਤਾ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੁਖ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁਸ਼ਤੀਆਂ ਲਈ ਵੱਜਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮੂਰਤ; ਗਵਾਲਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ; ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ; ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਲਈ ਮੌਤ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ; ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਤੱਤ; ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਅਜੇਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਕਾਂਸਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਨਟ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੁਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਗਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁੰਘ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣ, ਮਿੱਠਾਸ ਅਤੇ ਨਿਰਭਿਕਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਯਾਦ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਖਦੇ, "ਇਹ ਦੋ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਅਵਤਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇਵਕੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਫਿਰ ਗੋਕੁਲ ਲਿਜਾਏ ਗਏ, ਉਥੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਪਲੇ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਚਕਰਵਤ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਗੁਹ੍ਯਕ, ਕੇਸ਼ੀ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ; ਕਾਲੀਆ ਨਾਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕੀਤਾ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੋਕੁਲ ਨੂੰ ਮੀਂਹ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।" "ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਦੁ ਵੰਸ਼ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਗੀ।" "ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ, ਵਤਸਕ, ਬਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੋ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਹੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈ।" "ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸੋਚ, ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ; ਉਲਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨੁਕਸਾਨ। ਗਵਾਲ ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਤੀ ਖੇਡਦੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਦੋਸਤੋ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। "ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਇਹ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਮਾਣ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ; ਕੁਸ਼ਤੀ ਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਸ਼ਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸਾਨੂੰ ਉੱਤੇ ਅੰਗੁਲੀ ਨਾ ਚੁੱਕੇ।" ਚਾਣੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਨਾ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਲੜਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਬਚਾਵ ਨਹੀਂ। ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਤੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਜ਼ਮਾਵਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਣ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।