ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮੱਤਭੇਦ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।Bow ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਘਾਤਕ ਵਾਰ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਓ-ਸ਼ੌਕਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਚਮਕ, ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫੇਰ ਦੋਹਾਂ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸੱਚੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਹੁਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਫਿਰ ਦੁੱਧ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਖਾਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬਿਤਾ ਲਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੰਸ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਕੀ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਜਦ ਕੰਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸੈਣਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਨੀਂਦ ਉੱਡ ਗਈ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਭੈ ਅਤੇ ਮੰਦ-ਸ਼ਕੁਨ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਅਸਲ ਤੇ ਕਲਪਿਤ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਦੋਹਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਿਆ। ਤਾਰੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਦੋ-ਮੂੰਹੇ ਦਿਸਦੇ। ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁਰਦੇਆਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ, ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਦਾ, ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਲਦਾ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਂਦਾ, ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਨੰਗਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮੰਦ-ਸ਼ਕੁਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਤਿ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਨੀਂਦ ਉੱਡ ਗਈ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਵਧ ਗਈ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਦੰਗਲ ਰਚਾਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਡੋਲ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਚੌਬਾਰਿਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਅਖਾੜਾ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜਸੀ ਚੌਬਾਰੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬੜਾ ਵਿਅਕੁਲ ਸੀ। ਜਦ ਮੋਹਲਿਆਂ ਤੇ ਡੋਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਮੱਲ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਸਮੇਤ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਕੂਟ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲ—ਇਹ ਪੰਜੇ ਮੱਲ੍ਹ ਅਖਾੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ, ਮਿੱਠੇ ਸੰਗੀਤ 'ਚ ਮਸਤ। ਨੰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲੇ, ਜੋ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਕਿੰਨ੍ਹੇ ਬੋਜ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕਠੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਥੇ ਚੌਂਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ "ਦੰਗਲ ਅਖਾੜੇ ਦਾ ਵਰਣਨ" ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੱਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦੰਗਲ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।" ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੂਵਲਯਾਪੀੜ ਨਾਮ ਦਾ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਵਤ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰਸਤੇ 'ਚ ਖਲੋਤਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਰੀ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ—ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਮਰਬੰਦ ਕੱਸਿਆ, ਗੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਹਟਾਏ, ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਬੋਲੀਂ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਵਤ! ਸਾਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦੇ, ਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਤਾਣ ਨਾਲ ਮਹਾਵਤ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹਾਥੀ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਸੁੰਡ ਵਿਚੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਪਣੇ ਨੱਕ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖੱਬੇ, ਕਦੇ ਸੱਜੇ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਜਦ ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੋਦਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਥੱਕ ਗਈ, ਮਹਾਵਤਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਾਧੁਸੂਦਨ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ—ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੁੰਡ ਫੜ ਕੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਉਖਾੜ ਲਏ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਹਾਵਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਦੰਦ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਚੀਕਣੀ ਲੀਕਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੰਵਲ-ਸਮਾਨ ਸੋਭਾ ਤੇ ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਪਸੀਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਫੜ ਕੇ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ wrestlers ਲਈ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕਾਮਦੇਵ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾਦਾਤਾ, ਮਾਪਿਆਂ ਲਈ ਪੁੱਤਰ, ਬੋਜ ਰਾਜੇ ਲਈ ਮੌਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਕੂਵਲਯਾਪੀੜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਇਹ ਦੋ ਅਜੇਤ, ਕਮਸ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਭਿਨੇਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਜਦ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਤੇ ਸਭ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ।