ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ “ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼” ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਕਸਾਰ ਸੀ—ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਸੀ। ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। Sudāmā, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਹੁਣ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸਿੱਖਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ।” Sudāmā ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, Sudāmā ਦੀ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ Sudāmā ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ Sudāmā ਨੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ Sudāmā ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵਿਭਵ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਥੇ “ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼” ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਿੱਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ ਅਤੇ ਮੱਲ-ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯੁਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁਬਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਹਲਕੀ ਢੁਕਵੀਂ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਕਾਲਾ-ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਸੀ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰਿ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਉਕਾਲਾ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਦੱਸ। ਇਹ ਉਕਾਲਾ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ।” ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਸੈਰੰਧਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਉਕਾਲਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਜਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਉਕਾਲਾ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।” ਕੁਬਜਾ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੁਸਕਾਨ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਕਾਲਾ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਕਾਲਾ ਦੀ ਰੰਗਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਰੰਗਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਕੁਬਜਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉੱਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਨੂੰ ਸੀਧਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਸੁਧਾ, ਸੋਹਣਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਨਾਲ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਉਹ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀ ਚੋਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਆਓ, ਹੀਰੋ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਪਾਰੀ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵਾਲ, ਚੂੜੀਆਂ ਲੁੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੇਂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਵਿਲੱਖਣ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸਨਮਾਨਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ ਤੁਰੰਤ ਤਾਣਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਾਂਦੇ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਗੂੰਜੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਂਸਾ ਡਰ ਗਿਆ। ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪੈਦੇ, “ਫੜੋ! ਮਾਰੋ!” ਚੀਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਰ-ਭਾਵਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ; ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਿਭਵ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਾੜਾ ਹਾਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਲ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਜ, ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸੋਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਵੀਰ-ਵਿਰਲ ਘੁੰਮਦੇ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਡੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪੀਆਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਮਥੁਰਾ 'ਚ ਖਰੇ ਦਿਲੋਂ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ। ਕਾਂਸਾ, ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਣ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦਾ-ਰਾਮ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਲੀਲਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਂਸਾ ਸੁੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਡਰ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਸ਼ਕੂਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਛੇਦ, ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ 'ਚ ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਪਨੇ 'ਚ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਉਂਦਾ, ਗਧੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਨਲਦਾ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਦਾ, ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਜਾਂਦਾ, ਨੰਗਾ ਭਟਕਦਾ। ਇਹ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਭਯਾਂਕਰ ਸ਼ਕੂਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਨੀਂਦ ਉਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਕਾਂਸਾ ਵੱਡਾ ਮੱਲ-ਅਖਾੜਾ ਦਾ ਮੇਲਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਖਾੜਾ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਡੰਗ-ਡੰਗ, ਤੂਤੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੰਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਝੰਡੀਆਂ, ਕਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਚਿੰਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।