ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਧੋਬੀ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਈ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚੂਤ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਤਸ਼ਵ 'ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਦੂਜਾ ਕਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਕismet, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਦਾਮਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਥਾਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ, ਤੇ ਲਾਵਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਦਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ; ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ—ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਦਾਮਾ ਨੇ, ਹਰੇਕ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਦਾਮਾ, ਜੋ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਟਲ ਭਗਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ, ਵੰਸ਼ ਵਾਧਾ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀ (41) ਚੈਪਟਰ “ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼” ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਮਲ ਯੁੱਧ ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਤਰ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ—ਕੁਬਜਾ, ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੌਣ ਹੋ, ਸੁੰਦਰ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਇਤਰ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋ? ਸਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਸਾਡੀ ਦੇਹ 'ਤੇ ਲਗਾਓ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਜਲਦੀ ਚਮਕ ਉਠੇਗੀ।” ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਦਾਸੀ ਹਾਂ—ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਇਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।” ਉਹ, ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਅਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਤਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉਠਾਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਨਾਲ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੂਰੀ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ, ਹੁਣ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਭਰਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖੀ, “ਆਓ, ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਦ ਬਲਰਾਮ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਨੈਨਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗੀ।” ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਪਾਰੀ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਯਾਦ ਵਿੱਚ, ਮਹਿਲਾ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵਾਲ, ਚੂੜੀਆਂ ਲੁੰਝ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਅਦਭੁਤ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਾਣਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਗੰਨੇ ਦੀ ਡੰਡੀ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤੀ; ਕੰਸਾ ਡਰ ਗਿਆ। ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਦੌੜੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ; ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹਿੱਸੇ ਚੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੰਸਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਚਮਕ, ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਦੋਵੇਂ ਖੁਲੇ ਆਮ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਏ। ਗੋਪੀਆਂ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਿਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ; ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।