ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਰਾਜਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਢੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਜੇਕਰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ‘ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਇਹ ਕਿੰਗ ਦੇ ਮਾਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਜੇਕਰ ਜੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋਬੀ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧੋਬੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ, ਆਪਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਕਪੜੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਕਪੜਿਆਂ ‘ਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਲੇ ‘ਚ ਦੋ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀ—ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ—ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਉੱਚਾ ਭਾਗ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ‘ਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ Sudāmā, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਘਰ ਗਏ। Sudāmā ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ, ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਲਈ ਤੇਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। Sudāmā ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਪੱਖ-ਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੋ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ Sudāmā ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, Sudāmā ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। Sudāmā ਨੇ ਮੰਗੀ—ਉਸ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਦਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਨ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ‘ਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੈਪਟਰ, ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅੱਧੀ ਦਾ ਇਕਤਾਲੀ ਚੈਪਟਰ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਮਾਹਾਤਮ ਪੁਰਾਣ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਅਗਲੇ ਪਾਸੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ, ਰਾਜਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਤਰ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ—ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਇਤਰ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ‘ਤੇ ਲਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਜਲਦੀ ਉਭਰੇਗੀ।” ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਇਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਜਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?” ਉਹ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਤਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਲਾ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸਿੱਧੀ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲੇ। ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖੇ, ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਉਚੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਸੋਹਣਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਆਓ ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਕ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੋ।” ਉਸ ਔਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਿਹਾਰਦੇ, ਮੁਸਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਪਾਰੀ ਦੀ ਗਲੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਇਤਰ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁਲ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਵਾਲ, ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਲੁੰਝ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਿੱਤਰਾਂ ‘ਚ ਬਣੀ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਅਦਭੁਤ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਕ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਕ ਪਲ ‘ਚ ਤਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਸ਼ੱਕਰਕੰਡੀ ਦਾ ਡੰਡਾ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਤੁੱਟਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ‘ਚ ਗੂੰਜ ਗਈ। ਕੰਸਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਤੇ ਮਾਰਨ ਆਏ, ਚੀਲਦੇ, “ਫੜੋ! ਮਾਰੋ!” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ; ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ‘ਚ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾਂ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਦੀ ਮਹਾਂਕਥਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।