ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਕਿਹੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਉਹ ਇਹ ਦੋਨਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦਾ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ, ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!” ਜਦੋਂ ਦੋਨੇ ਭਰਾ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਦ ਕਿਸ਼ਨ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧੋਬੀ ਰੰਗੀਏ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਤਲੇ ਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਕਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂਗਾ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਨੌਕਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੂੰ, ਇੰਨਾ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਉਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ?” ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਰ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ-ਘਰਾਣੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗਠੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ। ਕਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਨਾਏ। ਕਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਯੁਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਕismet, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਸ਼, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਦੋਨੇ Sudāmā, ਹਾਰ-ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੇ ਘਰ ਗਏ। Sudāmā ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬੈਠਕ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਿਕਾਰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ, ਹਾਰਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਉੰਗੂਣੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। Sudāmā ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।” ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਬਰਾਬਰੀ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਹਨ।” “ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪਾਉਣਾ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, Sudāmā ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਾਰਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਕਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, Sudāmā ਨੂੰ, ਜੋ ਨਤ-ਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। Sudāmā ਨੇ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਟਲ ਭਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਦਇਆ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਦਾਨ, ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ‘ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼’, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ, ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਤਿਆਗੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ, ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ, ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾਉਣ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨ, ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਰ ਆਇਆ। ਮਾਧਵ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੰਗੂਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕੌਣ ਹੋਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਉੰਗੂਣੀ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੋਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਉੰਗੂਣੀ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਓ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਾਗ ਜਲਦੀ ਉਭਰੇਗੀ।” ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਜੀ, ਕংস ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ। ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਉੰਗੂਣੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਨਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈ?” ਉਹ, ਦੋਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਧੁਰ ਹੱਸ, ਬੋਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਉੰਗੂਣੀ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਉੰਗੂਣੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖ ਸੀ, ਦੋਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਖਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕੁਬਜਾ, ਜੋ ਹੰਢੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰਖੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉੰਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਜ਼ੀਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ। ਸੋਭਾ, ਗੁਣ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ, ਕਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚੁਨੀ ਲੈਂਦੀ, ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਭਰਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਦੀ: “ਆਓ, ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਬਲਰਾਮ ਦੇਖਦੇ, ਤੇ ਸਾਥੀ ਵੀ, ਕਿਸ਼ਨ ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ: “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੋਹਣੀ-ਭਰਵਾਲੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਜਿਹੜੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਂਗੀ।” ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸ਼ਨ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲੇ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਪਾਨ, ਹਾਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਕਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਮਹਿਲਾ-ਵਰਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਵਾਲ ਤੇ ਚੂੜੀਆਂ ਲੁੰਝ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਤ ਮੂਰਤੀਆਂ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਥਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਰਗਾ ਅਦਭੁਤ ਧਨੁਸ਼ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼, ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ, ਪੂਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ਨ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼, Sudāmā ਦੀ ਸੇਵਾ, ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ।