ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਨੋਖੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਿਰਭੀਕ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਾਨੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ—ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ। ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੰਗਲ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ—ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਜਲ ਭਰੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ। ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਦੇ, "ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦੇ ਮਹਾ ਉਤਸਵ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਅੰਗ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ੍ਯ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਦੇਂਦਾ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਹੱਕ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਚਲੇ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਓ! ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਮੰਗੋ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਵਾਲੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਗੱਠੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਗਏ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ, ਉਹਨਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ—ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਇੱਕ ਸਾਵਲਾ—ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿਹੀ ਸੋਭਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕismet, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦੇ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ ਸੁਦਾਮਾ ਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਠਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਜਲ, ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਖ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਲੋਕ-ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨ ਹੋ—ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮ ਦਇਆ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ, ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ, ਰਾਜਯ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸੋਭਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼' ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਮੁੱਲ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੰਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਤਰ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਸੋਹਣੀਏ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਇਤਰ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸਦੀ ਦਾਸੀ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੱਸ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਾਗਾਂ ਜਲਦੀ ਜਾਗੇਗੀ।" ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ (ਕੁਬਜਾ) ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੰਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਇਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਇਤਰ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ?" ਉਹ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਇਤਰ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਤਰ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਠੋਡੀ ਉੱਤੇ ਹਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਸੀਧਾ, ਸੋਹਣਾ, ਚੌੜੇ ਕੂਹਲ ਤੇ ਉਭਰੇ ਸੌੰਦਰ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਨਾਰੀ ਵਾਂਗ ਨਿਖਰ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਚੋਲੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੀ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬੇਕਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਦੇ, "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੇਂਗੀ।" ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਜਿਥੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇਤਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਇੰਨੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਵਾਲ, ਚੂੜੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਾਨੋ ਉਹ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੜੀਆਂ ਹੋਣ।