ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਹੋਰ ਮਾਵਾਂ, ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਵੇਂ-ਕਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਖੇਡਾਂ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਉਹ ਇਕ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਦਿਲਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਦਿੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਮੰਡ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਚੁੰਬਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਪਿਲਕ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਮੰਗਲ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਧੀ, ਅੱਖੂਤ ਚੌਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਹਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਆਗੇ ਵਧਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਕਿਹਾ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਯੋਗ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਚੰਗੇ ਭਾਈ। ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹੱਕ ਕਰਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਬੱਚੋ! ਅਜੇਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਮੰਗੋ, ਜੇ ਜ਼ਿੰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁਕ ਕੇ, ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲਏ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਨਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਸਿਆਹ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿਚ ਰੌਣਕ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਦਾਮਾ ਮਾਲਾ-ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆਇਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਦਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਗਾਹ ਕਦੇ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਹੋ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਉ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸਦਾਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਦਾਮਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰੁਣਾ ਮੰਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਦਾਨ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ "ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼" ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੀ ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਤਰ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਸੁੰਦਰਿ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸੁਗੰਧਤ ਇਤਰ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਾ ਦੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਾਗਾਂ ਉਚੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁੰਦਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਇਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ?" ਉਹ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੋਂ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਤਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਰੰਗ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਕਮਰ ਠੀਕ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਦੇਹ ਸਿੱਧੀ, ਸੁੰਦਰ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਉੱਭਰੇ ਹੋਏ ਸਤਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਆਓ, ਵੀਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁਸਕਾ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸੁੰਦਰ ਭੌਹ ਵਾਲੀਏ, ਜੋ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣੀਂ।" ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਪਾਰੀ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਪਾਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।