ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੰਦਨਵਾਰਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਵਾਤਾਵਰਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਛੱਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਏ; ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕੁੰਡਲ ਜਾਂ ਪਾਇਲ ਪਾਈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਖਾਣੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਕਈ ਮਾਵਾਂ ਸੁੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਣ੍ਹੇ ਬੱਚੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ ਅੱਖਾਂ, ਮਸਤ ਅਟਖੇਲੀ ਚਿਤਵਾਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੁ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਨੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਨਗਰਵਾਸੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਕਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਆਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਇੱਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰਾਜਾ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਦੇਵੋ। ਅਸੀਂ ਯੋਗਯ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੋਗੇ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਨੌਕਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਤਨਕੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੁਰ ਜਾਓ। ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ—ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਵੀ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਚੂਤ ਉਹ ਕਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕਪੜੇ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਗਵਾਲ-ਮਿੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਪੜੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਵਸਤਾਂ 'ਚ, ਇੱਕ ਗੋਰੇ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ, ਤਿਉਹਾਰ 'ਚ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਰਾਜਯੋਗਤਾ ਵਰਗੀਆਂ ਵਡੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਸੁਦਾਮਾ ਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੀਟਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਲਈ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਦਾਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਮਦ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ 'ਚ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹੋ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮੋਹ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਉ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਦਾਮਾ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਦਾਨ, ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼' ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਚ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਕੁਬਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਨਾ ਅਤੇ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮਾਧਵ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਤਿੰਨ ਵਕਰੀ, ਪਰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇਹ ਸੁਗੰਧੀ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਉੰਗਲੀਆਂ ਲਈ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਾਸਨਾ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦੇ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਭਾਗ ਜਲਦੀ ਚਮਕ ਉਠੇਗਾ।" ਉਹ ਦਾਸੀ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸ਼ੁਭ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੀ ਇਹ ਵਾਸਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ?" ਉਹ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਮੁਸਕਾਨ, ਤੇ ਚਿਤਵਾਂ ਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਾਸਨਾ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਸਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਕੁਬਜਾ ਦੀ ਕਮਰ ਸਿੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਠੋਡੀ ਉੱਤੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ। ਅਚੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਿੱਧਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਕੁਬਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੋਹਣਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ, ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚਾਦਰ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਆਖਦੀ ਹੈ: "ਆਓ, ਹੇ ਨਾਇਕ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।