ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦਰਵਾਜੇ, ਤਾਂਬੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਗਹਿਰੀ ਖਾਈ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉਪਵਨ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਛੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਅਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਨੀਲਮ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ, ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਬਲਸਟਰੇਡ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਵੇਦੀਆਂ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਅਲੌਕਿਕ ਰੌਣਕ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਗਲੀਆਂ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਧੂੜ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਗਿਰੀਆਂ ਵਿਖੇਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੀਆਂ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ, ਕੋਈ ਇਕ ਕਣੀ ਜਾਂ ਇਕ ਪਜੇਬ ਹੀ ਪਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਇਕ ਅੱਖ ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾ ਸਕੀਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਨਾ ਹੱਥ ਧੋਏ ਆ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ, ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਮਾਵਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਭੱਜੀਆਂ। ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ, ਹੌਸਲੇ ਭਰੇ ਖੇਡਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੇਖਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ; ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਜਗਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜ-ਖੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਤੇ ਉਹ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ 'ਤੇ ਸ਼ੁਭ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਖੁਸ਼-ਮਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਦਹੀਂ, ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ। ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ: "ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਪਾਈ, ਕਿ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹਨ, ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਗਦਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਉਹ ਰੰਗ-ਨੌਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਧੋਬੀ ਵੇਖਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ਼ ਵਸਤ੍ਰ ਮੰਗਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਖਦਾ, "ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਇੰਨੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਉਂ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਚਲੋ, ਬੱਚੋ, ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾ ਮੰਗੋ। ਰਾਜ-ਘਰਾਣੇ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ, ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ; ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ, ਕੁਝ ਵਸਤ੍ਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਇਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਯੋਗ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਭਾਗ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ, ਫੁੱਲ-ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਵਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸੀਟ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਹੋਰ ਸਤਕਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਉੰਗਣਾਂ ਨਾਲ। ਸੁਦਾਮਾ ਆਖਦਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਸਲ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਵੇਕਲੇ ਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਮੰਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ "ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼" ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਪਰਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਕੁਬਜਾ 'ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ, ਧਨੁਸ ਤੋੜਦੇ ਤੇ ਮਲਯੁੱਧ ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮਾਧਵ ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਔਰਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੰਗਣਾਂ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। "ਕੌਣ ਹੋਂ, ਸੁੰਦਰ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਤ ਉੰਗਣ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਹੋਂ? ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਉੱਤਮ ਉੰਗਣ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਗਾਓ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਾਗ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਸੈਰੰਧਰੀ ਆਖਦੀ, "ਮੈਂ ਨੌਕਰਾਣੀ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ; ਕংস ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਉੰਗਣ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?" ਉਹ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮੋਹ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾੜ੍ਹੀ ਉੰਗਣ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉੰਗਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰੰਗ ਤੋਂ ਵੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਦੋਵਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਦਿਸਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਜਾਂਦੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।