ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ noble ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਗਾ। ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਅਤੇ ਕਾਂਸੀ ਦੇ ਕੰਡੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰਖਾਵਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਚਮਕ ਵੇਖੀ। ਮਥੁਰਾ ਮਹਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ, ਬਾਲਕਣੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਭਵਨ, ਅਤੇ ਮਾਨ-ਮੰਡਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਮੋਤੀ, ਮੰਜੀਠ, ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਆਦਿ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕ-ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਚੌਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਚੰਦਨ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁਚੇ, ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਹੜਬੜੀ ਵਿੱਚ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਹੜਬੜੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਏ, ਕਈਆਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ, ਕਈ ਇਕ ਕੰਡਾ ਜਾਂ ਇਕ ਝਾਲਰ ਹੀ ਪਾਈ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਇਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕਈਆਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁਲ ਕੇ, ਨਾ ਹਲਕੀ ਹੋਈਆਂ, ਨਾ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਵੀ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ, ਹੌਸਲੇ ਭਰੇ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਉਹ ਹੌਂਦੇ ਹੌਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮਖ਼ਦੂਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ 'ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਿਰ੍ਹਾਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਤਪ ਕਰੇ ਹੋਣਗੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਇਹ ਦੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਵਾਸੀ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਰੰਗ-ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਭਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਆਂ; ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਤਨਖਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕਪੜੇ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਇੰਨੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਉਂ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਚਲੋ, ਬੱਚੋ, ਜੇ ਤੂੰ ਜੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਐਸਾ ਨਾ ਮੰਗੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਕਪੜੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਨਵੇਂ ਕਪੜਿਆਂ 'ਚ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ 'ਚ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੈਸਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਦੀ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ, ਫੁੱਲ-ਵਾਲੇ, ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ—ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਮਾਨ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ—ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ, ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਦੀ ਵਰਤਾਨਾ ਮੰਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤਾਨਾ, ਕੁਲ ਵਾਧਾ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ" ਨਾਮਕ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਮਲ-ਅਖਾੜਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਧਵ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚੰਦਨ-ਲੁਣ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਕੁਬਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਿਤ ਲੁਣ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਸ ਦੀ ਨੌਕਰ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਲੁਣ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਸੈਰੰਧਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਨੌਕਰ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਕਰਾ (ਕੁਬਜਾ) ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਲੁਣ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਬੋਜਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?" ਕੁਬਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਬੋਲ-ਚਾਲ ਤੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲੁਣ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। --- ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਰਾਜ-ਨੌਕਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦੰਡਿਆ, ਦਰਜ਼ੀ ਤੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕੁਬਜਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆ।