ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯਦੁਕੁਲ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪੂਜਨੀਯ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ। ਦੁਸਟ ਯਦੁ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਂਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਗਾਂਵ ਦੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਚੇ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਤਾਮੇ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਗਹਿਰੀ ਖਾਈਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ-ਬਗੀਚੀਆਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਤੇ ਛੱਤਾਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਲ, ਰਤਨ ਜਿਵੇਂ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਖਰ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਬਲਕਣੀਆਂ ਤੇ ਚੋਬਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜੇ, ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੜਕਾਂ, ਮੰਡੀਆਂ, ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ, ਚਾਵਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੈਂਡੀਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਸੋਹਣੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਾਵਲੇਪਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਪੜੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਪਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਗਹਣੇ ਅਧੂਰੇ ਪਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਵਿਚ ਪਾਜੇਬ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਚਲੀ ਆਈਆਂ। ਕੁਝ ਸੌਂਦੀਆਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਸਤ ਮੋਹਣੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸੂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਖਿੜੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੀਆਂ ਮੰਗੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਲੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਕਪੜੇ ਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨੌਕਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰਿਆ, "ਇਹ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨਾਰਾਜ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸ ਦੇ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤਾਕਤ, ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗੀ ਸਤਤਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾ-ਕਾਰ ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਜਮੀਨ ਤੇ ਨਿਵਾ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਹੋ, ਲੋਕ-ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਆਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਹੁਣ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸੁਗੰਧਦਾਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸਨੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਮੰਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ, ਵਧੀਆ ਧਨ, ਵੰਸ਼ ਵਾਧਾ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼" ਨਾਮਕ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ, ਪ੍ਰਥਮ ਸਕੰਦ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਭਾਗ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕੁਬਜਾ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕੀਤੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਮੁੱਕੇ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮਾਧਵ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਤਰ ਲਿਆਂਦੀ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਹੱਸ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਸੋਹਣੀਏ? ਇਹ ਸੁਗੰਧਦਾਰ ਇਤਰ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਦਾਸੀ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ ਦੱਸ। ਇਹ ਵਧੀਆ ਇਤਰ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਾਗਾਂ ਖੁਲ ਜਾਣਗੇ।" ਉਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸੈਰੰਧਰੀ ਹਾਂ, ਕੰਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਦਾਸੀ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵਕ੍ਰਾ (ਕੁਬਜਾ) ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਇਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਬਣਾਈ ਇਤਰ ਬੋਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।