ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜ੍ਨ ਅਗਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਜੋ ਜਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹੀ ਜਲ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।" ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ, ਉੱਤਮ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ। ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅਕਰੂਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਪਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਗਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗੋਪ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਭव्य ਦਲਾਨ, ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਤੇ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ, ਕਈ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਮੰਡਪ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਬੇਰੀਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਮੂंगा, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਝਰੋਖਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਪੇਤੀਆਂ ਪੂਰਨ ਘੜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ, ਕੇਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਤੇ ਬੈਂਡਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕੁਝ ਅਧੂਰੇ ਪਹਿਨੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਪੈਜਾਂਬ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ, ਕੁਝ ਅਜੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ, ਚੰਚਲ ਹਾਸਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਉਹ ਗਜਰਾਜ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੱਗਦੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਸੁਖ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅਲਿੰਗਨ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੌਂਗਟੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੇ ਖਿੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ, "ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਏਗੀ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਹਮ-ਦਮ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਰੋਜ਼ ਦੇਖਦੀਆਂ ਹਨ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਲਟਾ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂਵਾਦ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਦਿਲੇਰੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਉਂ ਮੰਗਦਾ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਤੁਸੀਂ ਬੱਚੇ ਹੋ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਲਏ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕੁਝ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਢੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਪਹਿਨਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਉਹਨਾਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ, ਸਜਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਭਾਗ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ ਮਿਲਣ ਦਾ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ ਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਦਾਮਾ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆਇਆ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਉੱਨਤੀ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋ।" "ਤੁਾਡੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੱਜਣ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ, ਸਭ ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੋ।" "ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਉਭਾਗ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਿਆ—ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਦਇਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਵਸਤੂ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਚਮਕ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼", ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।