ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਆਓ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਜੀ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗਵਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਘਰ ਚਲੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਘਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਡੇ ਘਰ ਪਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਅਤਿ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਅੰਤਮ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਜੋ ਜਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਸਤਕਿਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਦੁਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਨਾਰਾਇਣ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਦੁ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਆਪਣਿਆਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਅਕੂਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਪਰ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕੰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗਵਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਹੈ—ਉੱਚੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਥਾਪਾਂ, ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਸਨ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਤੇ ਹਵੈਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਮੰਜਲਾਂ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰਾ, ਨੀਲਮ, ਮੂੰਗਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਹੱਟਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਦਾ ਚੂਰਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਵਿਖੇ ਪਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਤ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੇਲ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੈਂਡੀਆਂ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਏ, ਕੁਝ ਅਧੂਰੇ ਸਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੰਨ ਫੁੱਲ ਪਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਦੀ ਪੈਜਨੀ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾਂ, ਚੁਸਤ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਉਹ ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਣ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੰਗਰੇਜ਼—ਧੋਬੀ—ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾ ਮਿਲੇਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹਨ ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦੇ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਓ! ਜੇ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਮੰਗੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਲੋਕ ਤਾਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲਏ, ਤੇ ਬਾਕੀ ਕੱਪੜੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ ਆਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇਕ ਕਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ ਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਪੂਜਾ ਸਮਾਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਾਤਕਾਰ ਕਰੀ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁਢਲੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਜੋ ਲੋਕ-ਹਿੱਤ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਵਤਾਰ ਲਏ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਮਾਨ ਹੋ। ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ, ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਚੀ ਦਇਆ ਮੰਗੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਦਾਨ, ਵਧੀਕ ਦੌਲਤ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ, ਤਾਕਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਯਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ।