ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਤਿ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਸੰਗ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਹਿਤ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।" ਪਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵਿਣਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਅਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ‘ਚ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਧਨ-ਧਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੂਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਘਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯੱਗ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਬਲੀ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦਿੱਤੀ, "ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬਣਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਨਿੱਤਿ-ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਪਾਇਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵਡੇ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ noble ones ਸਮੇਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੰਦ-ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮਨ ‘ਚ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਾਨ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਥੱਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ-ਬਨਵਾਤੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖੀ। ਮਥੁਰਾ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੁਣਾਂ ਤੇ ਬਾਲਕਨੀ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ-ਹਾਲ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰਾ, ਨਿਰਮਲ ਨੀਲਾ, ਮੂੰਗਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ‘ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਮਾਰਕੀਟ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ‘ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ, ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਦੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੇਲਾ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ‘ਤੇ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਵੈਲੀਆਂ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਈ ਨੇ ਇਕ ਕੰਡਾ ਜਾਂ ਇਕ ਪੈਜਬੰਦ ਹੀ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ‘ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਆ ਗਈਆਂ; ਹੋਰ, ਜਦ ਸੁਰ ਸੁਣੀ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਵੀ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਬੇਬਾਕ ਚਿੱਤਰ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲੁੱਟ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਨੰਦ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ‘ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ, ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਆਗੇ ਵਧੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੰਗੀ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਭਰ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਉਚਿਤ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਵੋਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਸ ਨਿਵੇਦਨ ‘ਤੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਵਸਤ੍ਰ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ‘ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ, ਇੰਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਉਂ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?" "ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਬੱਚੋ; ਜੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ-ਘਰਾਣੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਬੰਨਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਹਾਇਕ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ, ਉਚਿਤ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ‘ਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਉਤਸਵ ‘ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ‘ਤੇ ਕਾਬੂ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ, ਫੁੱਲ-ਵਿਕਰੇਤਾ ਦੇ ਘਰ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਉਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ, ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਫੁੱਲਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਅਰਥਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਉਨਤੀ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ।" "ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ‘ਤੇ ਸਮਾਨ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ-ਸਤਿਕਾਰ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਵਧਾਈਆਂ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ।