ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ, ਗਾਂਧਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦਿਨ ਮੁੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿਥੇ-ਤਿਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਣਾ ਲਈਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿਓ; ਇਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਸਮਪੱਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਜਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬੁਲੰਦ ਸਫੈਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕਠਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁੰਬਦਾਂ ਅਤੇ ਛੱਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜੇ, ਮਹਲ, ਨੀਲੇ, ਹੀਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਨੀਲਮ, ਮੂੰਗਾ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਰੇਲਣਾਂ, ਚੌਬਾਰੇ ਅਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਸੀ। ਝਰੋਖੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾਏ ਪੂਰਨ ਘੜਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੈਂਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕੁਝ ਅਧੂਰੇ ਸਜੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੰਨ ਫੜਾ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਪੈਜਾਂ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਕ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੁਰਮਾ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਨਟਖਟ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਉਹਨਾਂ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਗਤ ਦਾ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੰਗੀਏ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋਏ ਹਾਂ; ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਰਾਜ ਘਰਾਨੇ ਦੇ ਲੋਕ ਮਾਣ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਠੜੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ; ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੋਵਾਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਵੱਖਰੇ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਇੱਕ ਸਾਵਲਾ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਵੱਡੀ ਕismet, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਸਯਾਮਤਾ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਦਾਮਾ ਮਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਲਏ ਹੋ।