ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰਿ ਹṛṣੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਇਤਨਾ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ ਹੈ?” ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਇਹ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਾਂਦਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਦੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਹਟਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਨੀਕ, ਨੰਦ ਜੀ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੇ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।” ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੀਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਮਾਰਗ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਧੋਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਆਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਦੱਸ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਸਮੇਤ, ਤੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਵਾਲੇ ਭਵੇਂ ਦੁਆਰ, ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਬਗੀਚੇ ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ, ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ, ਤੇ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਨੀਲਮ, ਮੂਂਗੇ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਰੇਲਿੰਗ ਤੇ ਵੇਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਚਾਵਲ ਛਿੱਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਪੂਰਨ ਘੜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੰਦਨਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰੀ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਵੀ ਨਾ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇਬ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਸੁਰਮਾ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਨ੍ਹਾਈਆਂ; ਹੋਰੀਆਂ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਾਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਉਸ ਆਨੰਦ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਲਗਾ ਲੈਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ, “ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਹਾਂ ਤਿਉਹਾਰ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!” ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਚੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਯੋਗ ਕੱਪੜੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ; ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਹਿੰਮਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਮੰਗਦੇ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਬੱਚਿਆਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਰਾਜਘਰਾਨਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮਾਣੀ ਹਨ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਹ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਤੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਨਵੇਂ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਸਿਆਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸੋਭ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੁਦਾਮਾ ਫੁੱਲਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਸੁਦਾਮਾ ਉੱਠ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।