ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਲੋਪ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਆਵਸ਼ਕ ਕਰਤਵ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ—ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਕਰੂਰ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਦਿਖੀ?" ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਭਗਵਾਨ! ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਚਮਤਕਾਰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵਾਂ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇੱਥ-ਉੱਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਲੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ—ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸਿਟੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੱਗੇ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, "ਮਾਲਕ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰੀਏ, ਤੁਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਸਾਡੀਆਂ ਘਰ-ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਹੋਮ-ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ ਅਤੁੱਲ ਯਸ਼, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਗਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਮਿਲਿਆ—ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਰਾਇਣ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਰੂਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਸੀ, ਅਕਰੂਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਪਿੱਛੋਂ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਗਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਗੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਾਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਗੀਚਿਆਂ-ਝਾਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹੱਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੁම්බਦਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭਾ-ਮੰਡਪਾਂ, ਵਿਲਾਸ ਮਹੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਬੇਰੀਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ ਅਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜ਼ਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਫਰਸ਼—ਸਭ ਕੁਝ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਸਤੇ, ਹੱਟ, ਚੌਕ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਗੁਲਾਬਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਵਿਛੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਦੀਵੇ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੰਦਨਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਿਅਸਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਕੰਨ-ਬਾਲਾ ਪਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਜਾਬੀ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਜਲ ਲਾਇਆ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਨਾ ਨ੍ਹਾਈਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੁਧ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾਂ, ਚੰਚਲ ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ—ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ। ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ—ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ—ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਰੰਗੀਨ ਕਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ! ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹਾਂ; ਦਾਤ ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰਿਆ, "ਇਹ ਕਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ 'ਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਜੇ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਫੌਰਨ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਰਾਜ-ਘਰਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਧੋਬੀ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਗੱਠੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਦੌੜ ਗਏ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਹ ਕਪੜੇ ਲੈ ਲਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸੰਗਰਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਾਕੀ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਜ਼ੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਡਿਜ਼ਾਇਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਵਿਭਿੰਨ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਗੋਰਾ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਵਲਾ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਰਜ਼ੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਵੱਡਾ ਭਾਗ, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਯਾਦ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਸਯਾਮਤਾ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।