ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਫਿਰ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ ਹਨ। ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ’ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਭਿਨੇਤਾ ਆਪਣਾ ਅਭਿਨਯ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਦਰਸ਼ਨ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾਏ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਦਿੱਸਿਆ?” ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਹੋ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ?” ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦਿਨੀ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦੇ ਵਧਾਏ ਹੋਏ ਹੱਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੱਗੇ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਇਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।” ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।” ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।” “ਸਾਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।” “ਤੁਸੀਂ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਬਲੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਸਮਪਤੀ ਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਮਿਲੀ।” “ਤੁਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਧੋਏ ਪਾਣੀ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।” “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਉਚਾਰਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ noble ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ’ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਚ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਿਲਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਬੜੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਥੱਲ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵੇਖੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਅਤੇ ਛੱਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਬਾਰ ਹਾਲ ਤੇ ਮਹਿਲ, ਅਤੇ ਪੌੜੀਆਂ, ਵੇਦੀਆਂ, ਜੋ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ, ਪੰਨਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ, ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਰੰਗੋਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਘਰ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗੇ ਘੜਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੰਨੀਆਂ ਜੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਈ; ਕੁਝ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿਚ ਹੀ ਬਾਲੀ ਪਾਈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਜੇ ਪਾਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜਣੇ ਬੱਚੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਵੀ ਭੱਜ ਆਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਚੰਚਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਰ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾ ਜਗਤ ਦੇ ਐਸੇ ਦਿਵਸ, ਇਨ੍ਹਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਗਦਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ! ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?” “ਚਲੋ, ਬੱਚਿਆਂ, ਜੇ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਨਾ ਕਰੋ। ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰ ਤਾਂ ਬੜੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਮਾਰਦੇ ਤੇ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ।