ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਇੰਦਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨੇ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਪਏ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਅਣਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਹੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜੋ ਖੁਦ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇੱਥੇ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚਲੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਦਾਕਾਰ ਆਪਣਾ ਨਾਟਕ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਬਟਾਏ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਯਾਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਦਿਖਿਆ?" ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਇੱਥੇ ਹੈ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ?" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ—ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਗਾਂਦਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਵਾਂਗੇ।" ਪਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੀਏ, ਤੁਸੀਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਸਾਰੇ ਗੋਪ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਸਾਡੀਆਂ ਝੁੱਗੀਆਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਦੁੱਤੀਅ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਾਰਗ ਪਾਇਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਣਨਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਿੱਘਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਮੰਦ ਬੁਰੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਖੇ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਚੇ ਸਫੈਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਿਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੁਆਰ, ਤਮਬੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ਼-ਬਾਗੀਚੇ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਤੇ ਛੱਤਾਂ, ਕਈ ਕਈ ਹਵੈਲੀ ਤੇ ਸਭਾ ਮੰਡਪ, ਅਤੇ ਬੇਰੀਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲੇ ਪੱਥਰ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਤੇ ਚੌਕੀਆਂ ਸਨ। ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਾਲੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀ-ਮੁਹੱਲੇ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਚਾਵਲ ਵਿਖੇ ਸਵੇਰੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਤੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਪੂਰਨ ਘੜੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ, ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਬੰਦਨਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾਏ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਿਚ ਹੀ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਿਚ ਹੀ ਪਾਜੇਬ ਪਾਈ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸਰਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਈ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਭੱਜ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਖੇਡਦੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇੱਕ ਧੋਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਚੰਗੇ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜੇ ਮੰਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਦੇਣ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਮਿਲੇਗੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਐਸਾ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨੌਕਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਕਿਉਂ ਮੰਗਦੇ ਹੋ?