ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਹ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਧਨ ਤੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਹੀ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਹੀ ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁੰਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਾਸਵੰਤ, ਪਰਾਏ ਅਤੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੱਥੇ ਜਲ ਪੱਤਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਦਇਆਜੋਗ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਅਤਿਅੰਤ ਦੁਲਭ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ! ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਉਸ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ! ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਟਕ ਕਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰੂਪ ਮੁੜ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਜ਼ਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਏ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਰਥ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ—ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ! ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ? ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਅਜਿਹਾ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨਿਆ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ! ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋ ਕੇ ਅਤੁੱਲ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋੱਚ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਜਲ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਰੀਆਂ, ਤੇ ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤਪਤੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਕੀਰਤਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕাঁচ ਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਲ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚਾਰ-ਦੀਵਾਰਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਪੈਲਿਸਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰਿਆਂ ਤੇ ਬਾਲਕਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਮੰਡਪਾਂ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਪੱਖੀਆਂ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਲਾਲ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਖੂਬਸੂਰਤ ਅਲੰਕਰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜ਼ਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ 'ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੜਕਾਂ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ, ਚੰਦਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ, ਕੇਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾਏ, ਕੁਝ ਅਧੂਰੇ ਸਿੰਗਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੌੜ ਪਈਆਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਇਲ ਪਾਈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਵੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਆ ਗਈਆਂ; ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ, ਚੰਚਲ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ 'ਚ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹਵੈਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਜਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਖਦੇ, "ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭਾਗ ਹਨ ਉਹ ਗੋਆਲੀਣਾਂ ਦੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋਵਾਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ, ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!" ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਨੇ ਇੱਕ ਰੰਗਰੇਜ਼ ਧੋਬੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਸਾਫ਼ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ।