ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕੂਰ ਜੀ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਰਜ਼ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੈ। ‘ਮੈਂ’ ਅਤੇ ‘ਮੇਰਾ’ ਦੇ ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਜੀਵ ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸਮਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਸਿਆ ਰਿਹਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਝੂਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੁੰਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੋਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਹਿਤ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਅਸਥਿਰ, ਪਰਾਏ ਅਤੇ ਦੁੱਖਦਾਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਝੂਠੀਆਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਦੇ ਇੱਧਰ, ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭ! ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ-ਚੇਤਨ, ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚਲੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ‘ਅਕੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ’ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦ ਅਕੂਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਾਇਆ। ਫਿਰ, ਨਾਟਕੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਅਕੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਅਚਾਨਕ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਬਟਾ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਯਾਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਅਕੂਰ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਈ?” ਅਕੂਰ ਜੀ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਅਚੰਭੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ! ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕੂਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਰਾਮ’ ਅਤੇ ‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ’ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਹਟ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਅਕੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਘਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਵਾਂਗੇ।” ਅਕੂਰ ਜੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਵੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।” ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੂਤ! ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੋ; ਇਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪਿਤਰ, ਯਜਨਾ-ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਧਨ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਵਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ-ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਦ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਉਪਰੰਤ, ਅਕੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਚੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਖਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਹਲਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ, ਛੱਤਾਂ, ਅਤੇ ਗਲਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਛੋਣੀਆਂ, ਪੰਡਾਲਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮਕਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲੇ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ ਅਤੇ ਪੱਨਾ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਝਰੋਖਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੜਕਾਂ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਖੇਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਭਰੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੋਰਨ, ਕੇਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਵਟ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਮਥੁਰਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਗਲਤ ਪਾਏ, ਕੁਝ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਇਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਪਾਜੇਬ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਕ ਅੱਖ ‘ਕਾਜਲ’ ਨਾਲ ਸਜਾਈ। ਕੁਝ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨ੍ਹਾਈਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੱਸ-ਖੇਡ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ, ਦਿਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਆਖਦੇ, “ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣਗੇ ਉਹਨਾਂ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਇਹ ਦੋ ਪੂਤ੍ਰ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹਨ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ-ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਅਨੰਦਮਈ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਤੱਕ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਵਿਆਪਕ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।