ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਵਿਆਪਕ, ਅਥਾਹ ਆਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕਰਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੈਰ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਮਨ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨੀਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੁੱਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਲਕੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਝੂਠੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਭੁਲਾਵਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" "ਮੇਰਾ ਮਨ, ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਥਾਈ, ਪਰਾਏ ਅਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਅਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਪੱਤਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜ ਕੇ ਭੁਲਾਵਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮੈ ਮਾਇਆ ਦੀ ਲਗੜੀ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਚੇਤਨਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਾਟਕਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਿਬੜੇ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ?" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ? ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰਾਇਆ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨਵੰਤ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਇਸ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅੰਤਮ ਪਥ ਮਿਲੀ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਏਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ। ਮੈ ਦੁਸਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿਆਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ, ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮਹਾਨ ਦਵਾਰ, ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ-ਵਨਾਂ ਦੀ ਰੂਪਤਾ ਵੇਖੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਾ ਘਰ ਤੇ ਮਹਲਾਂ, ਬੇਰਿਲ, ਹੀਰਾ, ਨੀਲਮ, ਮੂंगा, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਬਲਸਟਰੇਡ ਤੇ ਬੇਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਬੂਤਰ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਲੀਆਂ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਗੰਧ ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਭਰੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕਈ, ਜਲਦੀ ਵਿਚ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਪਾਏ; ਕਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ; ਕਈ ਇੱਕ ਹੀ ਕਣਠਾ ਜਾਂ ਪਜੈਬ ਪਾਈ, ਤੇ ਕਈ ਇੱਕ ਅੱਖ ਤੇ ਹੀ ਕਾਜਲ ਲਾਇਆ। ਕਈ, ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਭੁਲ ਕੇ, ਨਾ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆ ਗਈਆਂ; ਕਈ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਣ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਮਾਂ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਹਰ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਸ, ਇਹ ਕਥਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।