ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਮੱਛ ਰੂਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਆਪਕ, ਅਸীম ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਨਰਸਿੰਹ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਤੇ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਝੂਠੀ ਧਾਰਨਾ ਫੜ ਕੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੀ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਹੇਠ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਕੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਚੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੇ, ਮਨ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਚੇਤਨ, ਨਿਸਚਿਤਤਾ ਦੇ ਕਰਣ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕਕਾਰ ਆਪਣਾ ਅਦਾਕਾਰੀ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਪਟਾਏ, ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ—ਧਰਤੀ ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਕਿ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੈ?" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਕੁਝ ਅਚੰਭਾ ਇੱਥੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਹੋਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਅਜੀਬ ਵੇਖ ਸਕਦਾ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਰਾਮ' ਤੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ' ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਹਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਥ ਸਮੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕਰੂਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਬਣਾਈਏ, ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਬਣਿਆ, ਅਨੁਪਮ ਵੈਭਵ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪਾ ਗਿਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀਆਂ ਜਲਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ noble ਜਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆਵਾਂਗਾ। ਮੰਦੇ ਯਾਦਵ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਚਿੰਤਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਚ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤਾਮਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਤੇ ਬਾਗਾਂ-ਬਣਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਤੇ ਬਾਲਕਨੀ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ, ਵਿਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਮੰਡਪਾਂ, ਤੇ ਬੇਰੀਲ, ਹੀਰੇ, ਨੀਲਮ, ਮੋਤੀ, ਮਾਂਵੇ, ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਜੜੇ ਬਲਸਟਰੇਡ ਤੇ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਗਲੀਆਂ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ, ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਚੰਦਨ, ਤੇ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਘਰਾਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਦਹੀਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇ ਹੋਏ ਭਰੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਤੇ ਕਪੜੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਤਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਕਈਆਂ ਨੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਗਲਤ ਪਾ ਲਏ, ਕਈਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਈ ਇੱਕ ਹੀ ਕੰਡਾ ਜਾਂ ਗੁਟਕਾ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਕਈ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਖ 'ਤੇ ਕਾਜਲ ਲਾ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਵਿਖੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।