ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ ਹੈ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਤੁਹਾਡਾ ਸੀਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਵਜੋਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾਰੀ ਵਨਸਪਤੀ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੀ ਪਲਕਾਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਜਨਨ ਅੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਪੌਰੁਸ਼ਤਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼! ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਲਚਰ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਤੇ ਕੀੜੇ-ਮਕੌੜੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠਦੇ ਵਿਚਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਦਿ ਮੱਛ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਘੋੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧਨਹਾਰ। ਵੱਡੇ, ਅਥਾਹ ਆਧਾਰ ਤੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਭਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਵਿਖੇ ਕਦਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਵਾਮਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਗਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਜੀਵ-ਜਗਤ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਧਨ, ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੁਖ-ਸੁਖ ਤੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾਸਵੰਤ, ਅਪਨੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ, ਘਾਹ-ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਮੈਂ ਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਹੇਠਲੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਤੇਰੇ ਯਥਾਰਥ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭਿ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਨਾਥ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ – ਜੋ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਿਆ – ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ' ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਨਾਟਕ ਕਰਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਲਦ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਇੰਨਾ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ?" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ-ਆਤਮਾ! ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਆਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਟਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨੰਦ ਜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਲੋਕ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਤੋਂ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲੇ। ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਅੱਗੇ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ।" ਉਹ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਅਨੁਪਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਇਆ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਜਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਦੋਂ ਮੈ ਦੁਸਟ ਯਦੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਸੰਗਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਸਮੇਤ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਾਂਚੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੋਹਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਦੁਆਰ, ਤਾਮੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਗਹਿਰੀਆਂ ਖਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗੂਰੇ ਤੇ ਛੱਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਬੇਰੀਲ, ਹੀਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਨੀਲਮ, ਮੂੰਗਾ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਪੰਨਾ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਬਲਸਟਰੇਡ ਤੇ ਵੇਦਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਥੁਰਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤਕ ਦਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।